მინდა წარმოგიდგინოდ იერუსალიმის მესიანური ეკლესის “დიდებული მეფის” უფროს მწყემსთან ინტერვიუ რომელიც საქართველოში გახლდათ სტუმრად.

პირველ რიგში მოგესალმებით, დიდი მადლობა რომ გვეწვიეთ საქართველოში და იმსახურეთ ჩვენთან. ეს ჩვენთვის ძალიან დიდი კურთხევაა .
ჩემი პირველი კითხვა,

რა გზავნილი გაქვთ ქართული ეკლესიებისთვის?

– საერთოდ ჩემი გზავნილი არის აბრაამის კურთხევა დღევანდელ დღეს, რა გავლენა აქვს ისრაელს და რა გავლენა ექნება მომავალში. მჯერა რომ ღმერთი ამტკიცებს ამ გზავნილს არა მარტო თავისი თანდასწრებით, არამედ ის აკეთებს თავის საქმეს და გზავნის თავის მსახურებს.

– როგორც იცით ჩვენი ორგამოზაცია საერთაშორისო ქრისტიანული საელჩო , რომელიც ემსახურება ებრაელებს და ჩვენთან გავრცელებულია ასეთი სტერეოტიპი რომ ებრაელი რომელიც მიიღებს იესოს, ის უარყოფს თავის ებრაელობას. რას ეტყვით ასეთ ებრაელებს რომლებსაც სურთ იესოს მიღება მაგრამ ეს სტერეოტიპი აფერხებთ?
– ეს ძალიან დიდი სისულელეა, რატომ ხდება ასეთი რაღაც, იყო ესეთი პრობლემა და შეხედულება, რომ იესო გამოყვეს მამისგან, გამოყვეს ისრაელისგან და ამისგან ცალკე შექმნეს რაღაც რელიგია ამიტომ აქვს ხალხს ასეთი გაურკვევლობა, მათ უნდა იცოდნენ, რომ იეშუა ებრაელია, იესო ებრაელია, და თვითონ რაბინებიც ამბობენ რომ იესო ებრაელად დაიბადა და მისი მიღებით შენ ვერ მოიკვეთებ ებრაულ ფესვებს, იმიტომ რომ ებრაელად გაქცევს შენი ღმერთი, რომელიც ებრაელმა დედამ შობადა ებრაელმა მამამ გაზარდა. თვითონ რაბინები ამბობენ რომ ებრაელი ,უდამ ებრაელად რჩება.

- აქედან გამომდინარეობს ჩემი მესამე შეკითხვაც. შეუძლია თუ არა ებრაელს იყოს ქრისტიანი და ასევე ერთგული დარჩეს თავისი ტრადიციების?
– ებრაელს შეუძლია იყოს მესიანელი ებრაელი ან ქრისტიანი – ბერძნულად თუ ვიტყვით, ბევრი ებრაელისთვის მიუღებელია ქრისტიანად წოდება და მესიანელ ებრაელს უწოდებს თავს, და ის ასევე ასრულებს თავის ხალხში მიღებულ ტრადიციებს და ვფიქრობ რომ ეს ნორმალირიცაა, არაფერი საშიში ამაში არაა, მთავარია რომ მან შეიცნო ღმერთი და ქეშმარიტი გზა.

- რა უნდა გააკეთოს ეკლესიამ რომ მიიზიდოს ებრაელები? რომ გამოიწვიოს მათში მოშურნეობა, როგორც წერს პავლე მოციქული?

– ეკლესიამ სიყვარულის გარდა არაფერი არ უნდა გააკეთოს, მაგრამ! მაგრამ! ზოგ ეკლესიაში ვაფრთხილებ რომ არ  არიქადაგონ ისრაელზე, რადგან მათი ტრადიციების გაგების გარეშე როდესაც ქადაგებ ისრაელზე ამან შეიძლება დაგღუპოს. არის 4 რაღაც რაც ეკლესიამ უნდა გააკეთოს, და არა მარტო ეკლესიამ არამედ ნებისმიერმა ადამიანმა : 1. ეს არის დაბადების მე-12 თავი, აკურთხოს აბრაამი და მისი ერი, იმისთვის რომ თავადაც იყოს კურთხეული; 2. ეს არის ფსალმუნი – 121 ფს .
„ითხოვეთ მშვიდობა იერუსალიმისათვის“ 3. ეს არის სახარება – რომელიც არის გადარჩენა ჯერ იუდეველისთვის და შემდეგ ბერძენისთვის,{რომ.1:16} „რადგან ღვთის ძალაა იგი ყოველი მორწმუნის სახსნელად, ჯერ იუდეველისა და მერე ბერძენისაც.“ უნდა ვიცოდეთ როგორ უნდა ვუქადაგოთ ებრაელს და როგორ ბერძენს; უნდა ვიქადაგოთ სახარება ებრაულ კონტექსტში,პიროვნებას რომელსაც სურს ებრაელ ერთან მსახურება მან უნდა იცოდეს ებრაული კულტურა მათი წეს ჩვეულებები და აგრეთვე სახარებაში ახწერილი ყველა ის ებრაული იდიომა რომელიც ნათლად გადმოსცმეს მაშინდელ ებრაულ მსოფლხედველობას, განა შემთხვევით იყო არჩეული პავლე მოციქული წარმართა მოციქულად ? რათქმაუნდა არა პავლლე წარმართულ ანუ ელენურ ქალაქ ტარსაში დაიბადა და გაიზარდა და სწორედ მან ყველაზე კარგად იცოდა წარმართული მსოფლხედველობა ამიტომაც შეიძლება თამამად თქვად რომ ერთ ერთი მიზეზი პავლეს მსახურებისა იყო მიღებული ცოდნა. განა უნდა გამოვყოთ რაღაც განსაკუთრებულად არა, უბრალოდ არის რაღაც ნიუანსები რომლებიც უნდა გვესმოდეს. 4. პავლემ თქვა კორინთელებში {1კორ.16:2 }
ყოველი კვირის პირველ დღეს თითოეულმა თქვენგანმა თავისთან გადადოს და გადაინახოს თავისი შემოსავლიდან, მეოთხე რაც არის ეს არის ეკლესია მზად უნდა იყოს ვინც მსახურობს ებრაელი ერისათვის მათ გვერდში დაუდგეს ფინანასურად ეს ძალიან მნიშვნელოვანია რადგანაც ეს არის ის რაც ჩვენ სიყვარულს ისრაელის მიმართ ხილულად ავლენს. ებრაელი ხალხი ძალიან დიდ ყურადღებას აქცევს საქმებს.მაშ მე შევეცადე მოკლედ მეთქვა  მხოლოდ ეს ოთხი პუნქტი: და მე ვფიქრობ რომ ეს ძირითადი პუნქტებია რაც ეკლესიებმა ძალიან კარგად უნდა იცოდეს. 1) ვაკურთხოთ ისრაელი, 2)ვილოცოთ ისრაელისთვის 3)ვიქადაგოდ მათვის გასაგები სახარება და 4) შევაგროვოთ შესაწირავი ისრაელისთვის.

დიდი მადლობა .

ავტორი-გიორგი ჯიჯიეშვილი

თარგმნა- სალომე ჯებისაშვილმა

1.  პირველ რიგში მინდა დაგისვათ ის შეკითხვა, რომელსაც ტრადიციულად ვეკითხებით ყველა სტუმარს. თქვენთვის როგორც ქრისტიანისთვის, რას ნიშნავს ისრაელი?

• პირველ რიგში ისრაელი არის როგორც სულიერი ასევე ფიზიკური სამშობლო ყველაფერი იმისა რასაც ვკითხულობთ ბიბლიაში. ჩვენ შეგვიძლია შევხედოთ ისრაელს და ვუყუროთ თუ რას აკეთებს ღმერთი იქ, როგორ სრულდება ის წინასწარმეტყველებები და აღთქმები რაც დაწერილია და ჩემთვის ასე ვთქვათ ლაკმუსის ფურცელივითაა ისრაელი, მისი შემხედვარე ვხვდებით რას აპირებს ღმერთი არამარტო ისრაელთან მიმართებაში არამედ მთელ მსოფლიოში. ბავშვობიდან ჩვენ ვაკურთხებდით ისრაელს, ვმღეროდით ებრაულ სიმღერებს, ვადიდებდით ღმერთს, და ვფიქრობ, რომ ეს ყველაფერი განუყოფელი ნაწილია ქრისტიანობისა. ისრაელი ფიზიკური გამოვლინებაა სულიერი პროცესების, ამიტომ ეს ყველაფერი ძალიან გადაჯაჭვულია ქრისტიანობასთან. ისრაელი არაა ისეთი ჩვეულებრივი ქვეყანა, როგორიც ყველა სხვა დანარჩენი, ის ღმერთისგან რჩეული ერია. ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია რომ ქრისტიანს ესმოდეს ებრაელობის სული, როგორ უყურებს ღმერთი ისრაელს, რას გეგმავს ღმერთი მათი მეშვეობით, თუ ვხედავ რომ ქრისტიანს შეხება აქვს ამ ყველაფერთან ძალიან ვაფასებ ამას. შეიძლება ასე იმიტომ ვფიქრობ, რომ მე გავიზარდე ისეთ ეკლესიაში, რომელიც ებრაელებს და ებრაულ კულტურას ძალიან დიდ ყურადღებას აქცევდა, მაგრამ როდესაც ვკითხულობ ბიბლიას ვხვდები რომ ეს ყველაფერი ქრისტიანობასთან ძალიან გადაჯაჭვულია.

2. ნამყოფი ხართ თუ არა ისრაელში და რა იყო თქვენთვის ყველაზე შთამბეჭდავი?

• დიახ, მე ნამყოფი ვარ ისრაელში და თვითონ მთელი ისრაელი არის შთამბეჭდავი (იცინის). პირველ რიგში ალბათ იერუსალიმი. ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა ერთი მომენტი, როდესაც ჩვენ მივდიოდით ერთ ძალიან პატარა და ვიწრო ქუჩაზე იერუსალიმში, ერთ მხარეს მიდიოდა რაბინი, ხოლო მეორე მხარეს ძალიან მიძღვნილი მუსულმანი, რომელიც შესაფერისადაც იყო ჩაცმული, და მათ ერთამანეთის გვერძე ჩაიარეს ძალიან ვიწრო ქუჩაზე, და ისეთი უცნაური შეგრძნება დამეუფლა უეცრად, რომ მთელი დედამიწის ამ პატარა მიწის მონაკვეთზე მიდის იმხელა სულიერი და ფიზიკური ბრძოლები, იმდენად განსხვავდებოდნენ ეს ორი ადამიანი ერთმანეთისგან, გასაოცარი იყო ჩემთვის ეს სურათი. რა თქმა უნდა სხვა ქვეყნებშიც ვმოგზაურობ და ვიცი რომ სხვაგანაც არი დაძაბულობა, მაგრამ ამ პატარა ქუჩაზე საერთოდ სხვა რამ დავინახე, მიუხედავად იმისა, რომ ღმერთი გვაძლევს აღთქმებს, ამ აღთქმებისთვის ბრძოლაა საჭირო. დავინახე რომ ღმერთს ძალიან დიდი გეგმა აქვს ამ ერზე. გარდა ამისა გასაოცარია ყველა ის ადგილი რაც ბიბლიაშია დაწერილი, სადაც იესო დადიოდა და როდესაც ამ ადგილებში ეხლა შენ დადიხარ და შენი თვალით ხედავ ყველაფერს, ხვდები რომ ეს ყველაფერი რეალურია, რომ ცხოვრობდა ნამდვლად იესო, მისი მოწაფეები. ამიტომ ძალიან ძნელია ერთი რომელიმე ადგილის გამოყოფა, მთელი ისრაელი შთამბეჭდავია.

3. არის თუ არა თქვენს ეკლესიაში სწავლება ისრაელის შესახებ?

• ჩვენთან ძალიან ხშირად ჩამოდიან სტუმრები ისრაელიდან, მესიანური ებრაელები, რომლებიც გვიყვებიან ისეთ ისტორიებს რაც ჩვენ არ ვიცით, ჩვენ ხშირად შეიძლება ვკითხულობთ ბიბლიას და საერთოდ სხვანაირად გავიგოთ იქ დაწერილი რომელიმე ადგილი, რადგან არ ვიცით ებრაული კულტურა და მათი აზროვნება, და როდესაც ეს სტუმრები ჩამოდიან ისრაელიდან ისინი გვაცნობენ ძალიან ბევრ რამეს, გვაცნობენ სხვადასხვა ისტორიას, რის შემდეგაც ბიბლიის კითხვა უფრო საინტერესო ხდება. იმ ეკლესიაში რომელში სულ თავდაპირველად დავდიოდი, როდესაც ბავშვი ვიყავი და სხვა ქალაქში ვცხოვრობდი, იქ მართლა ძალიან სერიოზულად ვუთმობდით ამ ყველაფერს დიდ დროსა და ყურადღებას. ჩემი ეკლესია შიგნიდანაც როგორც უფლის კარავი ისე იყო ზუსტად მოწყობილი, ყველაფერს ძალიან დიდი მნიშვნელობა და დატვირთვა ჰქონდა. ჩვენ გვქონდა ეკლესიაში თეატრალური და ასევე მოცეკვავეების ჯგუფი და წლების განმავლობაში ვდგავდით სხვადასხვა ცეკვებსა და დადგმებს. ეკლესიაში გვყავდა პროფესიონალური ბალეტმესიტერი და როდესაც ვდგავდით ებრაულ ცეკვებს, ვეპატიჟებოდით კიევის მესიანური საკრებულოდან წარმომადგენლებს. როდესაც ისინი მოდიოდნენ ჩვენი დადგმული ცეკვების სანახავად, ისინი გაოცებულები გვიყურებდნენ, გვეუბნებოდნენ „საიდან იცით ეს ყველაფერი? საიდან იცით ეს მოძრაობები? იცით რომ თქვენ გარკვეულ ისტორიას გადმოგვცემთ ამ მოძრაოებებით?“ (ებრაულ ცეკვებში ყველა ილეთს თავისი დანიშნულება აქვს). გვეუბნებოდნენ : „თქვენ თავად არც კი გესმით ისეთი გასაოცარი ისტორია გადმოეცით ამ ცეკვის მეშვეობით, ამ მოძრაობების მეშვეობით“. ჩვენთვის რა თქმა უნდა მნიშვნელოვანი იყო ეს ცეკვები, რადგან ვიცოდით, რომ ამით ღმერთს ვცემდით თაყვანს, მაგრამ ესე ყველაფერს თუ მნიშვნელობა ჰაქონდა არ ვიცოდით და სპეციალურადაც არ ვაკეთებდით ამ ყველაფეს და ეს მართლაც გასაოცარი იყო. უფალი ეხებოდა ამ ცეკვებით ხალხს, ბოლოს ყველას ცრემლები მოსდიოდა ხოლმე, ებრაულ ცეკვებს რაღაც განსაკუთრებული ცხებულება ჰქონდა, რომელიც ეხებოდა ხალხის გულს. მართლაც ზალიან გამოირცევა მსოფლიოს სხვა ცეკვებისგან რადგან მას სულიერი დატვირთვა აქვს. ჩვენს ეკლესიაში სხვა ცეკვის ჯგუფიც გვქონდა , სადაც ვდგავდით hip-hop-ს, იქაც ძალიან ხშირად ვმონაწილეობდი და არც ვარ მაგის წინააღმდეგი, მაგრამ გულწრფელად ვიძახი, რომ ებრაულ ცეკვებზე ყოველთვის სხვა ცხებულება იყო და ხალხიც გრძნობდა ამას. მათ ცეკვაში საერთოდ სხვა სიღრმე და ღმერთის კეთილგანწყობაა. ამ ცეკვებში ვმონაწილეობდი დაახლოებით 5 წლის მანძილზე.

4. თქვენი აზრით, როგორ შეუძლია ქრისტიანს დაეხმაროს ისრაელს ან ებრაელებს?

• პირველ რიგში უნდა გვიყვარდეს ისინი, დავეხმაროთ როცა ჩვენი დახმარება სჭირდებათ და ვიყოთ მათთვის საყრდენები. მაგალითად მე მყავს ძალიან ბევრი მეგობარი, იმ ქალაქში სადაც დავიბადე, რომლებიც იმით არიან დაკავებული რომ ებრაელებს დაეხმარონ, ისინი სულ დადიან სხვადასხვა ებრაულ ოჯახებში, ბებიებთან და ბაბუებთან, რომლებმაც გადაიტანეს ჰოლოკოსტი, ზოგი მარტოხელაა და არავინ ეხმარება. იმ რეგიონში სადაც გავიზარდე ძალიან ბევრი ებრაელი იყო, შემდეგ ნაწილი დაბრუნდა ისრაელში, მაგრამ ეხლაც ბევრნი არიან, და მეც ჩემს მეგობრებთან ერთად ვეხმარებოდი მათ როგორც შემეძლო. მივდიოდით ბებიებთან და თუ სახლში რაიმე საქმე ჰქონდა გასაკეთებელი რასაც ვერ ახერხებდა, მივდიოდით გოგოენბი ეკლესიიდან და ერთად ვულლაგებდით სახლს. ეს დიდი არაფერია შეიძლება, მაგრამ მათი გულები უფრო და უფრო იხსნებოდა. მე უკრაინის მთავარ რაბინთანაც მაქვს ურთიერთობა, ასევე მაქვს ურთიერთობა უკრაინის ერთ-ერთ ცნობილ თორის მასწავლებელთან, რომელიც ამავდროულად არის ბიზნესმენი და ათასობით გამომწერი ჰყავს სოციალურ ქსელებში.

5. თქვენ თითქმის ნაწილობრივ უკვე მოგვიყევით, მაგრამ მაინც გკითხავთ: თქვენს ცხოვრებასა და მსახურებაში რა ადგილი უკავია ისრაელს?

• დიახ თითქმის მოგიყევით, მაგრამ მაინც გეტყვით რომ ჩემთვის ქრისტიანობა და ებრაელობა ერთმანეთისგან განუყოფელია, ისრაელი არის ფიზიკური გამოვლინება იმ ყველაფრისა რაც ღმერთმა გააკეთა ჩვენს ცხოვრებაში. იმ რეგიონში სადაც გავიზარდე, ძალიან ბევრს ეგონა რომ ებრაელი ვიყავი და ხშირად მეკითხებოდნენ „შეიძლება გითხრათ შალომ?“ (იცინის). ისინი ყველაფერს გრძნობენ, გრძნობენ როგორი დამოკიდებულება აქვთ ადამიანებს მათ მიმართ. მე ყოველთვის რაღაც განსაკუთრებული დამოკიდებულება მქონდა მათ მიმართ, როდესაც ვიცნობდი ებრაელს ჩვენი ურთიერთობა არ იყო „გამარჯობა – ნახვამდის“, ჩვენი ურთიერთობა საბოლოოდ ყოველთვის მეგობრობით მთავრდებოდა. და ვფიქრობ რომ ეს სწორია და ესეც უნდა ხდებოდეს.

6. როგორ ფიქრობთ ლიკა, რამდენად მნიშვნელოვანია ასევე რომ ქრისტიანები ეხმარებოდნენ იმ ორგანიზაციებსა თუ ადამიანებს, რომლებიც პირადად მუშაობენ ებრაელებთან და ეხმარებიან მათ. რამდენად აუცილებელია რომ ქრისტიანს ესმოდეს იმ მსახურების შესახებ, რომელსაც ისინი ეწევიან?

• მე ვფიქრობ რომ ეს ისეთი კითხვაა, რომელზე პასუხის ნათელია ყველასთვის. ის ორგანიზაციები რომლებიც მუშაობენ ამ „ებრაულ ველზე“ ეს ნამდვილად არ არის ადვილი სამსახური, და ეს უნდა გვესმოდეს და ეკლესიებიც უნდა ეპატიჟებოდნენ ამ ორგანიზაციის წარმომადგენლებს, რომ ხალხმა უფრო მეტი გაიგოს მათი საქმიანობის შესახებ და არა მარტო საქმიანობის არამედ ებრაელებისა და მათი კულტურის შესახებ, რომ ქრისტიანებს შეეძლოთ მონაწილეობის მიღება მათ საქმიანობაში, რადგან როგორც უკვე გითხარით ქრისტიანობა ისრაელის განუყოფელი ნაწილია. ძალიან მნიშვნელოვანია რომ ეკლესიასაც ჰქონდეს ხედვა, რომ ებრაელებთანაც იმუშაონ, უქადაგონ, დაეხმარონ, შექმნან სპეციალური მსახურება მათთან და განავითარონ.

ლიკა რომანი – დაიბადა 1985 წლის 12 მაისს, უკრაინაში, ქალაქ უჟგოროდში.დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტის უჟგოროდში არსებული ფილიალის სლავისტიკისსაერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტი. როცა ლიკა რვა წლის იყო, მან დედასთან ერთად ევანგელურ ეკლესიაში დაიწყო სიარული. სწორად იქ მოხდა მისი ქრისტიანული ფასეულობების ჩამოყალიბება.

“მრავალი გოგონა ოცნებობს კონკურსებში მონაწილეობაზე, მაგრამ მე ამაზე არასოდეს მიოცნებია. მიზნად არასოდეს დამისახავს სილამაზის კონკურსში მოგება. ჩემი ბავშვობის ოცნება სამყაროს ან თუნდაც ერთი ადამიანის ცხოვრების უკეთესობისაკენ შეცვლა იყო.”

ავტორი – სალომე ჯებისაშვილი

ინტერვიუ პასტორთან და რაბინთან, “სიონზე დაბრუნების” საკრებულოს ხელმძღვანელთან – ლეონ მაზინთან. 

რატომ ვსვამთ კითხვებს ამ თემაზე და რატომ ვეძებთ პასუხებს? უძველესი წინასწარმეტყველებების ასრულებასთან დაკავშირებით და ბოლო დროინდელ მოვლენებთან დაკავშირებით, ისრაელს სულ უფრო და უფრო მეტი ყურადღება ეთმობა სხვადასხვა ეკლესიებსა და დენომინაციებში: “ისრაელი წარსულში, აწმყოსა და მომავალში” , “ისრაელი და ეკლესია”. იბადება მესიანური საკრებულოები, ეკლესიებში ჩნდება ებრაული მემკვიდრეობის შემსწავლელი ჯგუფები. ვიღაცამ დაარქვა ამას “დაბრუნება ებრაულ ფესვებთან”. ჩვენ ასევე ვამჩნევთ საწინააღმდეგო ტენდენციასაც: ბევრ ქრისტიანს არამარტო ინტერესი და სიმპათია უჩნდება ამ ერის მიმართ, არამედ წინააღმდეგობაცა და აშკარა ანტაგონიზმი. ჩვენ ვხედავთ ძალიან ბევრს რომლებიც დასაწყისში მღეროდნენ “ჰავა ნაგილას” ახლა კი დასცინიან და ეწინააღმდეგებიან ისრაელს. ეს ყველაფერი დიდი ხნით ადრე იყო ნაწინასწარმეტყველები: “დავადგენ იერუსალიმს მძიმე ქვად ყველა გარემომცველი ხალხისთვის და ყველა ვინც აწევს, სასტიკად დაზიანდება; მის წინააღმდეგ კი მიწის ყველა ხალხი აღდგება!” (ზაქარია 12:3).

სამწუხაროდ წინააღმდეგობა ძლიერად მოქმედებს ქრისტიანებზე, ჭეშმარიტ ქრისტიანებზეც, ისინი ამოქმედებულნი არიან არა მხოლოდ ემოციებით, არამედ ძლიერი სულიერი ქარიშხლებით. ამ პასუხებით ჩვენ იმას არ ვცდილობთ, რომ სიძულვილი ჩამოვაგდოთ არამედ, კიდევ ერთი მცდელობაა ჩვენი მხრიდან იმისა, რომ დავანახოთ რწმენის ფესვების ძიების მნიშვნელობა, და იქნებ მივაღწიოთ მათ გულებამდე, ვინც ამა თუ იმ მიზეზის გამო გახდა მოწინააღმდეგე ამ ერისა.

> რა არის ებრაული ფესვები? შეგვიძლია თუ არა ამის განსაზღვრა?

* დიახ და არა. ერთის მხრივ, წმინდა წერილის ჰერმენევტიკული მეთოდებით განხილვისას, რომელიც რა თქმა უნდა არის ებრაული, მათი წარმოშობის ადგილმდებარეობის გაგების გარეშეც და რისთვის, ან ვისთვის იყო განკუთვნილი, თითქმის შეუძლებელია მისი ღრმა მნიშვნელობის გაგება, არა მხოლოდ ტერმინოლოგიის დონეზე, არამედ თვით ქრისტეს მისიის…

მეორეს მხრივ ბევრი ფიქრობს, რომ ფესვები – ეს არის ტანსაცმელი, სიმღერები, ან რომელიმე ტრადიცია… ამ შემთხვევაში – ეს ძალიან სუბიექტური აზრია და მთავარ აზრს ჩამოშორებული.

ებრაული ფესვები – ეს არის თავად წმინდა წერილი, თვითონ კონცეფცია, მნიშვნელობა რომელიც ჩადებულია სიტყვა ისრაელში – წარმოადგინოს ღმერთი დედამიწაზე. ამის გარეშე, მთელი მისია, რასაც დღეს ჰქვია ეკლესია, იქნება არაუმეტეს უტოპიისა ან კიდევ ერთი რელიგიისა, თავისი მწვერვალებითა და დაცემებით. ებრაული ფესვები – ეს თავად უფალი ღმერთის სახელია: “მე ვარ ღმერთი, რომელმაც გამოგიყვანა ეგვიპტის ქვეყნიდან”. თუ შენ ეძებ ღმერთს, ვერ აუვლი გვერდს ისრაელსა და ებრაულ ფესვებს. მის გარეშე, შენ შეიცნობ წყალობას, მაგრამ სისავსეს -ვერასდროს.

> შეიძლება თუ არა ებრაული ფესვები განისაზღვროს კულტურის, ტრადიციისა და დღესასწაულების მეშვეობით, თუ ეს არის შინაგანი მდგომარეობა – კულტურის, ტრადიციებისა და დღესასწაულების მიერ?

* გავმეორდები: დიახ და არა. დიახ, რადგან უფლის დღესასწაულები ანუ ებრაული დღესასწაულები – შაბათის ჩათვლით – ეს არ არის დღესასწაულები რომელიც უბრალოდ რომელიღაც ადამიანს მოეწონა, არამედ არის ღმერთისგან დაწესებული, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია მისთვის. და როდესაც ეცნობი მათ, იცნობ ებრაელებს და მას ვინც დაიწყო ეს ყველაფერი – უფალ ღმერთს. რა თქმა უნდა, იუდეველთა ტრადიციაზე გავლენა იქონია როგორც თორამ და წინასწარმეტყველებმა, ასევე სხვადასხვა ერებმა

რომელთა შორისაც ცხოვრობდა ისრაელი 3000 წლის მანძილზე. ეს ცხოვრების წესია, რაშიც არის როგორც შემოქმედის პირდაპირი გავლენა, ასევე ის – რაც ძალიან შორსაა ბიბლიური ტრადიციებისგან. მნიშვნელოვანია გავერკვეთ ყველაფერში, ჩავეძიოთ ჭეშმარიტებას. ეს ძიების პროცესია. ეს ძიება ეხება არა მარტო ქრისტიანებს, რომლებიც ჩართული არიან ამ პროცესში, რომლებიც “ქრისტეს მეშვეობით შეუერთდნენ ისრაელის მემკვიდრეობას”, არამედ ეხება ასევე მესიანელ ებრაელებსაც.

შინაგანი მდგომარეობა – კიდევ ერთხელ ვიტყვი, რომ ეს არის რაღაც სუბიექტური, მაგრამ ებრაელი წინასწარმეტყველების სუბიექტურობამ შეცვალა მსოფლიოს სახე. მე გავბედავ და ვიტყვი, რომ ვხედავ თუ როგორ გამოიღვიძებს ებრაული მემკვიდრეობა და როგორ შეცვლის თავის გარშემო ყველაფერს. ეს აიხსნება იმით, რომ ებრაელებს გულში ჰყავთ ღმერთი, რომელმაც განაცხადა “მე არასდროს დაგივიწყებ და დაგტოვებ” და “ვინც ეძებს, პოულობს”.

> სწორია თუ არა ეს: რომ ვეძებოთ ებრაული ფესვები, ან ვინ უნდა იყოს ამით დაკავებული?

* პირველ რიგში, თვითონ ასიმილირებულმა ებრაელებმა უნდა ეძებონ ის. წინააღმდეგ შემთხვევაში ადგება ამანი, და აიძილებს ასიმილირებულ მორდექაისა და ესთერს ღმერთის ძიებას. უმჯობესია, ეს მშვიდად და სწორედ მოგვარდეს, ყოველგვარი დაძაბულობის გარეშე.

ებრაულ ფესვებს ასევე უნდა ეძებდნენ ეკლესიის ლიდერები და რა თქმა უნდა ყველა ქრისტიანი. თუ თქვენ ეთანხმებით პავლეს მაშინ “მათგან (ებრაელებისგან) არის თორა და წინასწარმეტყველები, განკაცებული მესია” (რომ. 9:4,5) ეს უკვე ავტომატურად გვავალდებულებს რომ გავიგოთ და შევიმეცნოთ თუ რა არის დამალული ამ ყველაფერში. განსაკუთრებით ჩვენ შორეულ წარმოდგენაში ისრაელის მიმართ. თუ თქვენ ეთანხმებით ეფესელთა მიმართ წერილის 2 თავს, “რომ ქრისტეს სისხლის მეშვეობით დავუახლოვდით ისრაელს”, მაშინ მნიშვნელოვანია გავიგოთ, რა არის ისრაელი, და რას გულისხმობს ბიბლია ამ საკითხზე საუბრისას. მე შორს ვარ “იუდოფილიისგან”, რომელიც არის უსაზღვრო და ხალხს უგუნურებისკენ უბიძგებს, მაგრამ ისრაელის მნიშვნელობის გაგება და მისი, როგორც მემკვიდრეობის მიღება, მნიშვნელოვანია ყველა ქრისტიანისთვის…

> სჭირდებათ თუ არა წარმართებს ებრაული ფესვები?

* ამაზე პასუხი ისეთივე იქნება, როგორც წინა პასუხი.

> ამბობენ, რომ ქრისტეში არ არსებობს “იუდეველი და ბერძენი“, ანუ ცათა სასუფეველში და ეკლესიაში? იქნებ ეს დაბრუნება არ არის აქტუალური?

* თუ უფრო დავკონკრეტდებით, პავლე ლაპარაკობს “ვერტიკალურ” შეხედულებაზე – ზეცის მიმართ, და ზეციდან მიწაზე… და ნამდვილად, იესო ქრისტეს მეშვეობით, ღმერთის მადლი ამტკიცებს რომ “ყველა ადამიანი ქრისტეში არის ახალი ქმნილება”. ის უკვე აღარ არის <<თორის წყევლის ქვეშ>> , უკვე აღარ არის ამ ქვეყნიერების სტიქიაში, არამედ ღმერთის მადლშია, შესმენილია ღმერთის მიერ მისი ლოცვები და უკვე ჩაწერილია ზეცაში… მაგრამ ასევე არსებობს “ჰორიზონტალი” სადაც არსებობს ისევ გაჭირვება და სიხარული, მწუხარება, სადაც არსებობენ მამაკაცები და ქალები, არის განსხვავება მონასა და თავისუფალს შორის, და არსებობს განსხვავება ებრაელის ცხოვრების სტილსა და არაებრაელს შორის. ეს ყველაფერი არ გაუქმებულა, ამ ეტაპზე მაინც, და სწორედ ეს განსხვავება არის – ცხოვრების მამოძრავებელი ძალა. ამიტომ პავლე მოციქულის სიტყვები უნდა კარგად უნდა ავწონ დავწონოთ და კონტექსტიდან გამომდინარე გავიგოთ.

გავმეორდები, “ჰორიზონტალი” – ეს არის ჩვენი რეალური სამყარო, ადგილი სადაც ვცხოვრობთ ჩვენ ყველა, და გვყავს ქრისტე გულში. ქრიატე არის ჩვენს გულში, ეს არის ზრდის პროცესი, მისით ჯერ ბოლომდე არ ავსებულვართ. ეს მოხდება და ასე არის დაწერილი რომაელთა მიმართ წერილის 8თავში, ამაზე ოცნებობს მთელი ქმნილება. მაგრამ ეს მომავალში. ეს როგორ მოხდება – ძნელი წარმოსადგენია. იქ ძალიან კარგი იქნება ამ სიტყვის “ზეციური” გაგებით. მაგრამ დღესდღეობით არსებულ რეალობაში, ვეგუებით იმ მდგომარეობას რომელშიც ვიმყოფებით. ამაზეც დაწერილია: “დიადი შენაძენია ღვთისმოსაობა კმაყოფილებასთან ერთად!” ეს იმას ნიშნავს, რომ იმ მდგომარეობაში რომელშიც ახლა ვიმყოფებით – თავი გამოვავლინოთ უკეთესად. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მამაკაცი უკეთესია ვიდრე ქალი, ან მდიდარი ჯობია ღარიბს. საუკეთესოა ის- ვისშიც გამოვლინდა ქრისტე. ეს არის ჩვენი ცხოვრების მიზანი. პავლე გვთხოვს, რომ გამოვლინდეს ჩვენგან ქრისტე, ქვეყნიერებაზე ყოფნისას. მაგრამ ის არ აღმოფხვრის “განსხვავებებს” ჩვენ შორის და იმასაც იძახის, რომ ეს განსხვავებაც უნდა ასახავდეს უფლის სინათლეს.

> ამბობენ რომ ისრაელი უკვე წარსულია… როგორც სარაკეტო გადამზიდი, რომელსაც გაყავს კოსმოსური ხომალდი ორბიტაზე, ჩვენც ასევე უნდა შევხედოთ მომავალს, და არა წარსულს?!

* შეგეწინააღმდეგებით: არსებობს 2 ტიპის რაკეტა. საწვავი ავზის გამომყოფი და მეორე “სფეის შატლის” სისტემით. ისრაელი, რომელსაც ღმერთმა აღუთქვა მარადიული ერთგულება და მარადიული აღთქმა, არის ამ ისტორიული “სფეის შატლივით”. ის დროდადრო საჭიროებს შეკეთებას, მაგრამ მაინც რჩება იგივე, ძველი ღვთაებრივი კონსტრუქცია, რომელსაც შემცვლელი არ ჰყავს. მასზე წერს ესაია: “აჰა, შენ ხარ ჩემი ახლად მოკოხილი კევრი, შენ გალეწავ მთებს და დაფშვნი, ბორცვებს ბზესავით აქცევ”. სწორედ ამ ისრაელს, რომელსაც არ დავიწყებია ღმერთის სიტყვა და მისი მოწოდება, მიეწებნენ მორწმუნეები, წარმართები მესიის მეშვეობით. ეს ისევ ის ერია, და ღმერთს არასდროს შეუცვლია ისინი.

> ამასაც ამბობენ, რომ ისრაელი იყო ღმერთის ერი, მაგრამ უარყო ღმერთის წინასწარმეტყველები, ღმერთის ძე, არ მოუსმინა ღმერთის ძახილს, თავად აღმოჩნდა უარყოფილი და ცუდ მაგალითად ექცა მორწმუნეებს. რა შეიძლება თქვათ?

* “დიდია უპირატესობა ყოველნაირად. უწინარეს ყოვლისა კი იმით, რომ მათ აქვთ მინდობილი ღვთის სიტყვა. მერედა რა, თუ ზოგიერთი არ იყო ერთგული? განა მათი ორგულობა გააბათილებს ღვთის ერთგულებას?” (რომ. 3:2,3)

ამ მუხლის აზრი ის არის, რომ ადამიანი შეიძლება ხშირად დაეცეს, მაგრამ ეს არ ცვლის ღმერთის დაპირებებს.

ასევე ფაქტია, რომ ყოველთვის იყვნენ და არიან მორწმუნე ებრაელები.

გარდა ამისა ის ფაქტი, რომ სხვადასხვა დენომინაციების განდგომილი “შეკრებები” ხდის ეკლესიას გამოუსადეგარ, მაგრამ ეკლესიის მასწავლებლების აზრით, ღმერთი ყოველთვის ერთგულია ეკლესიებისა.  ეს მხოლოდ არებრაელების მიმართ არის სამართლიანი? და ებრაელები ღმერთმა დატოვა?

თუმცა სინამდვილეში მრავალმა ებრაელმა უარყო ღმერთი და სწორედ მათზე ითხოვს პავლე “რომ მათ გამო იყოს განკვეთილი”. მაგრამ ამას არ სჭირდება განზოგადება. ეს ისეა, როცა ადამიანს ჰყავს შვილები. და თუ შვილები უარყოფენ მშობლებს, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მათ გენეტიკა შეეცვალათ. ისინი უბრალოდ არიან მშობლების სიყვარულისა და მემკვიდრეობის გარეთ, მაგრამ მაინც მათ მეხსიერებასა და ლოცვებში იმყოფებიან. როგორც ჩამოშორებულ “რტოებზე” წერს პავლე- დაემყნობიან როცა დრო მოვა.

> ამბობენ, რომ ჩვენ უნდა ვუმზერდეთ ქრისტეს და ვეძებდეთ იმას, რაც ზეციურია, და არ უნდა გავუთანაბრდეთ “ხორციელ“ისრაელს? რა არის ამაში არასწორი?

* ისრაელის ისტორია- ეს არის სასწავლებელი ამბავი. ისრაელის მაგალითი – ეს ჩვენი ცხოვრებაცაა. ყველა მოქმედება ისრაელის ცხოვრებაში, მოქმედია მორწმუნეების ცხოვრებაშიც, რადგან ისინი თავიანთი რწმენით (იესოს მიმართ რწმენით) უერთდებიან ისრაელს. და ისევე როგორც ისრაელი, როცა ეძებს ღმერთს- დადის ღმერთთან ერთად, ხოლო როცა ივიწყებს ღმერთს- უპირისპირდება მას, ეს აქტუალურია ყველა ჩვენგანისთვის.

ანალოგიურად ჩვენ შეგვიძლია მოვძებნოთ ლუთერის საუკეთესო თეოლოგიური ნაშრომები და არ მივიღოთ ყველაზე უარესი, რაც იყო მის ცხოვრებაში. ჩვენ უნდა მივბაძოთ მას სიტყვის სიყვარულში და უარვყოთ მისი საშინელი ანტისემიტიზმი.

ნებისმიერ შემთხვევაში ვუყურებთ ჩვენს უფალს “ზეციერზე ვფიქრობთ” და  ვსწავლობთ მიწიურ მაგალითებზე.

> კიდევ ამბობენ, რომ ფესვები ეს არის არა ისრაელი, არამედ თავად ღმერთი, ღმერთის ძე-მესია, რომლისგანაც წამოვიდა თავდაპირველად ისრაელი და შემდეგ ეკლესია. და თუ ვეძებთ ფესვებს, უნდა ვეძებოთ არა ისრაელი არამედ თავად ღმერთი. რა შეიძლება უპასუხოთ ამას?

* ეს ასე არ არის. გადარჩენის ისტორია დაიწყო აბრაამიდან, ისააკიდან და იაკობიდან და კიდევ უფრო ადრეული დროიდან. მათ ჩაუყარეს საფუძველი. მათ ამოქმედებდა ქრისტეს სული, იგივე ღვთის სული. და როდესაც მათი საფუძვლიდან აღმოცენდა ერი, ისინი ვინც დაემორჩილნენ ღმერთს- გააგრძელეს პატრიარქების შტო, ხოლო ვინც უარყვეს- ჩამოშორდნენ. შემდეგ მოვიდა იესო- საუკეთესო ისრაელში. “მათნი არიან მამანი და მათგანაა ხორციელად ქრისტე, რომელიც არის ღმერთი ყოველთა ზედა”. “ის მკურნალობდა იმ ავადმყოფებს ისრაელში” ვინც ღებულობდა ღმერთის წამალს (მესიის მსხვერპლსა და სწავლებას) და მანვე შემოუერთა ამ რტოს წარმართები, რომლებიც მიიპყრო სულიწმინდამ.

იგივე შეიძლება ითქვას მესიაზე “რადგან ყოველივე მისგან, მის მიერ და მის მიმართ არის…”

• უნდა მივაქციოთ თუ არა ყურადღება, ქრისტიანულ დენომინაციებში ღრმად ჩაღვრილ “ჩანაცვლების თეორიას“? უნდა გამოსწორდეს თუ არა “ეკლესიის შეცდომები“?

აბსოლუტურად. მეცნიერებას რომ არ შეეცვალა თავისი თეორია დედამიწის სფერულობის შესახებ, მაშინ მთელი მათემატიკა და ფიზიკა დღემდე დამახინჯებული იქნებოდა. მაგრამ გალილეომ და კოპერნიკმა ეს გააკეთეს. ქრისტეს სხეულის სულიერ ცხოვრებაში მრავალი გამრუდებაა, ბევრი რამ არასწორედ არის „გათვლილი“ და მირებული, კერძოდ ეს ჩანაცვლების თეოლოგია. სწორედ ეს დამახინჯებული და ცრუ სწავლება აფუჭებს ძალიან ბევრ რამეს.

• არსებობს თუ არა „ებრაულ ფესვებთან დაბრუნების“ არაჯანსაღი ფორმები? როგორ გავუმკლავდეთ ამას?

რა თქმა უნდა არსებობს, და ეს არ არის ახალი პრობლემა. ამ პრობლემას ჯერ კიდევ გალატელები შეხვდნენ. არ არის საჭირო რომ ვინმე გახდეს ებრაელი. მაგრამ საჭიროა გავიგოთ ებრაული მემკვიდრეობა და გავიაზროთ მნიშვნელოვანი მომენტები. მაგრამ გალატელების მსგავსაც მოქცევა – ეს უკვე შეცდომაა. დღესდღეობით არსებობს ეფრამიტების მოძრაობა… ეს უბრალო თეზისებია, რომლებიც არ არის დამტკიცებული არც ბიბლიურად და არც გენეტიკური გამოკვლევებით. ასეთ მოძრაობებს თავი უნდა ავარიდოთ. მაგ: ჯიმ სტეილი და ა.შ.

• რა აზრის ხართ, ქრისტიანული ეკლესიებისა და მესიანური საკრებულოების გენერალურ ხაზზე, რომლებიც ელოდებიან მესიის მოსვლას? მსოფლიო ერებთან მიმართებაში? ებრაელებსა და სხვა მორწმუნეებთან მიმართებაში? თვით ურთიერთობებში?

პირველ რიგში უნდა ვიცხოვროთ სწორად – შევასრულოთ წმინდა წერილის მოთხოვნები – გვიყვარდეს ღმერთი და ადამიანები ჩვენს გარშემო. ვაკეთოთ ეს ისე, როგორც თავად გვესმის და მივილტვოდეთ უკეთესისკენ. დღესდღეობით სწორი ცხოვრების წესი უფრო ამოწმებს ღმერთის შესახებ, ვიდრე სხვადასხვა თეოლოგია.

ასევე მნიშვნელოვანია თეოლოგიის განვითარებაც, მაგრამ მე წინააღმდეგი ვარ „ომის“ და სხვადასხვა კამათების. უნდა ვეძებოთ სახარების ადამიანებამდე მიტანის გზები, მათი კულტურისა და ენის გამოყენებით. საჭიროა დიალოგი. საჭიროა იესოს წინაშე ლოცვა, მიუხედავად იმისა ვინ რომელ დენომინაციას ეკუთვნის.

სტატია აღებულია _ http://oasis-magazine.com/2016/02/22/nuzhny-li-evrejskie-korni-i-komu-oni-nuzhny/

თარგმნა: სალომე ჯებისაშვილმა.

1. მოგესალმებით პასტორო არტურ. გვიხარია რომ გამონახეთ დრო და გვესტუმრეთ. ჩვენ ყველა სტუმარისთვის ერთი ტრადიციული კითხვა გვაქვს და გვინდა რომ თქვენი ინტერვიუც ამ კითხვით დავიწყოთ. რას ნიშნავს თქვენთვის ისრაელი?

• რა თქმა უნდა ყველასთვის ისრაელი არის ტურიზმი, ერთ-ერთი ქვეყანა სამოგზაუროდ, მაგრამ ჩემთვის ისრაელი არის ბიბლიური დროის საათი. თუ შენ გინდა იცოდე რომელ დროში ვცხოვრობთ, უნდა შეხედო ისრაელს და მიხვდები. როგორც ჩვენ, როდესაც სადმე მივდივართ, თუ ვინმე გვკითხავს – “რომელი საათია?” ჩვენ ვეუბნებით – “12:00″, ასევეა სულიერ სამყაროშიც – თუ გაინტერესებს დრო, რომელ დროში ცხოვრობ, შეხედე ისრაელს და ის მიგითითებს დროს. სხვა ადამიანებისთვის კი ისრაელი არის ტურიზმი, “წმინდა მიწა”.

2. რა ადგილი უკავია ისრაელს თქვენს მსახურებაში?

• ვერ ვიტყვი, რომ პირველი, არც ბოლო, მაგრამ მთავარი ადგილი უკავია ჩემს მსახურებაში. პირველი ადგილი ყოველთვის რაღაცას უკავია, ერთ დღეს ერთი, მეორე დღეს მეორე, თუ ვიტყვი რომ პირველი ადგილი უკავია ისრაელს, ეს იქნება სიცრუე. ჩვენ როგორც მწყემსები, როდესაც მივდივართ ეკლესიაში მაშინ ვხედავთ რამ უნდა დაიკავოს პირველი ადგილი იმ დღეს ან იმ წელიწადს. ჩემთვის ყველა ერი პირველ ადგილზეა – ისრაელი, არაბები, ინდოელები… მაგრამ ისრაელი რა თქმა უნდა მნიშვნელოვანია ძალიან, რადგან თვითონ იესომ თქვა რომ იქ უნდა დაბრუნდეს.

3. რა უნდა გააკეთოს ეკლესიამ იმისთვის, რომ ქრისტიანები და ებრაელები შერიგდნენ?

• იესო უნდა დაბრუნდეს (იცინის). ჩვენც ველოდებით მესიას და ისინიც ელოდებიან მესიას, და როცა ის დაბრუნდება ორივე მივხვდებით, რომ ერთნაირად ველოდებოდით მის დაბრუნებას. როდესაც ჩვენ ვიძახით ქრისტიანებს, ქრისტიანები- ეს ცალკეული გაგებაა, როგორ ქრისტიანებს ვგულისხმობთ. არიან ქრისტიანების ჯგუფი – რომელთაც არაფერი აქვთ შესარიგებელი, რადგან არც ყოფილან ისრაელის წინააღმდეგნი, პირიქით – ლოცულობენ მათზე, ეხმარებიან რითიც შეუძლიათ, მაგრამ არიან ასევე ორთოდოქსი ქრისტიანები – რომლებიც ისრაელის წინააღმდეგნი არიან. მე წარმოვადგენ ისეთ ქრისტიანს, რომელსაც უყვარს ისრაელი, აკურთხებს ისრაელს. ალბათ ისინი უნდა შეგვირიგდნენ, რომც არ შეგვირიგდნენ ჩვენ მაინც უნდა გავაგრძელოთ მათი დახმარება, რადგან ვიცით ასე რატომ იქცევიან.

4. თქვენი აზრით, რატომ ებრძვიან ისრაელს ერების უმეტესობა?

• პირდაპირ გეტყვით რომ შევამჩნიე, თუ იტყვი რომ “მე მიყვარს ჩინელები” არავინ არაფერს არ გეტყვის, “მე მიყვარს იაპონელები” არავინ იქნება წინააღმდეგი, მაგრამ როგორც კი იტყვი, რომ გიყვარს ებრაელები – ეგრევე ყველა შენს წინააღმდეგ იქნება, ეს სულიერია, ეშმაკი იძლევა ამ ფიქრებს ადამიანების გონებაში. მინახავს ანტისემიტი, რომელიც არასდროს შეხვედრია ებრაელს. მას ვკითხე – “რატომ გძულს ასე ებრაელები?” მან კი ათასი მიზეზი ჩამომითვალა, მიუხედავად იმისა რომ ერთხელაც არ შეხვედრია მათ და არ ჰქონია ურთიერთობა. მე ვფიქრობ რომ ეს არის ეშმაკის სულიერი შემოტევა, რადგან იესო უნდა დაბრუნდეს ისრაელში. თუ ებრაელები არ იარსებებენ, მაშინ გამოდის რომ ბიბლია ცდება, და ეშმაკსაც ეს სურს რომ გაანადგუროს ებრაელები და ისრაელის სახელმწიფო. ვინც ფიქრობს რომ იერუსალიმი უნდა იყოს არაბული, ესეც არასწორი იქნება, რადგან იესო უნდა დაბრუნდეს იუდეურ იერუსალიმში.

5. და ბოლო შეკითხვა, ლოცვის გარდა რა კონკრეტული ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია ეკლესიას ებრაელი ერისთვის და ისრაელისთვის?

• ამ ყველაფერს გვკარნახობს დრო. იცით რა მინდა კიდევ ავღნიშნო, ძალიან არ მიყვარს როდესაც ქრისტიანები უკიდურესობაში ვარდებიან, მაგალითად თუ ებრაელი მეზობელი რაიმე ცუდს ჩაიდენს და არანაირ შენიშვნას არავინ არ აძლევს, მხოლოდ იმიტომ რომ ებრაელია, და იძახიან რომ როგორიც არ უნდა იყოს ჩვენ უნდა ვაკურთხოთ ებრაელები. არ არის საჭირო ყველაფრის მოთმენა, რა თქმა უნდა შეიძლება მათთვის შენიშვნის მიცემა, რადგან მათ შორის, ისევე როგორც ქართველებს და ისევე როგორც სომხებს შორის, არიან კარგი ადამიანებიც და ცუდებიც, და ცუდი ადამიანები უნდა აღვზარდოთ. ქრისტიანების მისია არის – ებრაელების დახმარება, ჩვენ უნდა ვილოცოთ და ვაკურთხოთ ისინი, კურთხევა რაღაც უბრალო არაა, როდესაც შენ ვიღაცაზე ლოცულობ და აკურთხებ, შემდეგ არ შეგიძლია მასზე არაფერი ცუდის თქმა. ჩვენც ვეხმარებით ჩვენი მხრივ ისრაელს – წელიწადში ერთხელ ვაწყობთ ტურს, მიგვყავს ტურისტები ისრაელში და ეს რა თქმა უნდა ფინანსურად დიდი დახმარებაა მათთვის. ჩვენ ყველანაირად უნდა ვეცადოთ რომ ისრაელმა და ებრაელმა ერმა იარსებოს რადგან იქ უნდა დაბრუნდეს ჩვენი მესია.

ავტორი – სალომე ჯებისაშვილი 

ჟურნალმა FrontPage-მა სტუმრად მიიწვია პროფესორი ჰალილ მოჰამედი, სან-დიეგოს უნივერსიტეტის რელიგიათამცოდნეობის კათედრის გამგე.

ჰალილ მუჰამედი წარმოგვიდგენს ერთ-ერთ არსებულ, თუმცა არც ისე ცნობილ მოსაზრებას იმის შესახებ თუ რას ლაპარაკობს ყურანი ებრაელების, ისრაელისა და ებრაელების უფლებაზე ისრაელის მიწის შესახებ. ყურანის სხვადასხვა ადგილების თანახმად, ჰალილი ამტკიცებს, რომ ერეც ისრაელი- ეს ებრაელებისთვის ღმერთისგან მიცემული მიწაა, და ამის წინააღმდეგ გამოსვლა ნიშნავს ყურანისა და თვით ღმერთის წინააღმდეგ წასვლას.

- გვიხარია თქვენი ნახვა, ბატონო მუჰამედ.

– ჩემთვის დიდი პატივია თქვენთან საუბარი. დიდ მადლობას გიხდით იმ შესაძლებლობისთვის, რომ თქვენ მკითხველს აცნობთ ჩემს პოზიციას. როგორც ალბათ თქვენთვის ცნობილია, მე ვაღიარებ ისლამს ზომიერ ისლამს – ისლამი, რომელიც არ ასხვავებს ადამიანებს  და პატივს სცემს ყველა ადამიანის უფლებებს. მე ვხედავ ჩემს მისიას იმაში, რომ პრაქტიკაში დავუბრუნო ყურანს ის სილამაზე, რომელიც ერთ დროს იყო მისთვის დამახასიათებელი. თუმცა დღესდღეობით ფუნდამენტალურ მუსლიმებში ეს პოზიცია არაპოპულარულია.

- თქვენ თავად მუსულმანი ხართ. თუმცა თქვენ ამტკიცებთ, რომ ებრაელებს აქვთ უფლება იცხოვრონ ისრაელში და ეს წერია ყურანში. ისლამის მცოდნეებისა და სასულიერო პირებისგან კი ასეთი რამის მოსმენა, რბილად რომ ვთქვათ, იშვიათობაა. გთხოვთ დაწვრილების გვიამბოთ ამ დოქტრინის შესახებ. 

– იდეები, რომლებიც აღწერილია ყურანში, ღალატობს საერთო მოტივს “ალაჰი ვერ იტანს უსამართლობას და ეხმარება ჩაგრულებს.” ამ თემას ეთმობა ძალიან დიდი ყურადღება. ასევე დააკვირდით, ყურანში ყველაზე ხშირად მოხსენიებული ადამიანი არის მოსე/ მუსა. ყურანში მოსე აღწერილია, როგორც ალაჰის ერთგვარი რევოლუციონერი. მუსამ გამოიყვანა ერი მონობიდან, რომელიც ალაჰის თაყვანისცემის გამო იდევნებოდა და იჩაგრებოდა, და წაიყვანა აღთქმულ მიწაზე.

ყურანის მეხუთე სურაში (აიატი 20-21) გარკვევით არის დაწერილი: “მუსამ მიმართა თავს ერს: “ო, ჩემო ხალხო! გახსოვდეთ წყალობა რომელიც გამოიჩინა ალაჰმა თქვენს მიმართ, როდესაც დანიშნა მან წინასწარმეტყველები თქვენ შორის, ბატონებად გაქციათ და მოგცათ ის, რაც არ მიუცია არცეთ სხვა ერისთვის ამ მიწაზე. ო, ჩემო ერო! შედით წმინდა მიწაზე, რომელიც ალაჰმა განგიწესათ თქვენ. უკან არ დაიხიოთ (არ შეუშინდეთ მის მმართველებს) თორემ დამარცხდებით“. 

შემდეგ ყურანი გვიხსნის,  რატომ არ მისცა უფლება ებრაელებს 40 წლის განმავლობაში შესულიყვნენ აღთქმულ ქვეყანაში… ჩემი გამოკვლევისთვის საკვანძო ფრაზა არის ის ადგილი, სადაც მოსე ამბობს, წმინდა მიწა “განუწესა” ებრაელებს ალაჰისგან. ისლამურ და იუდეურ ინტერპრეტაციაში სიტყვა “განწესება” თავისთავში შეიცავს კონოტაციას დაბოლოების, გადამწყვეტის და უცვლელის. ამიტომაც ჩვენ გვაქ დაწერილი თორა (შეუცვლელი) და ზეპირი თორა (რომელიც იცვლება ტრადიციების შესაბამისად დროის გამოწვევის მიხედვით). ყურანში ასევე ნათქვამია “თქვენ განწესებული გაქვთ მარხვა”. ასევე ხაზგასმულია: რომ ეს დააწესა ალაჰმა და არავის არ ძალუძს ამის შეცვლა. ასე რომ თუ ჩვენ რწმენით ვიხელმძღვანელებთ, მაშინ ყველაფერი მარტივია: თუ ერთხელ ალაჰმა დაუწესა მოსეს ერს ისრაელი, არც ერთ ადამიანს არ შეუძლია ამის შეცვლა. 

ყურანი ასევე აღნიშნავს ტყვეებზე, მაგრამ არასდროს არ უკეტავს მათ უკან დასაბრუნებელ გზას… ყურანი ეუბნება ებრაელებს: თუ თქვენ შეასრულებთ იმას, რაც შეჰპირდით ალაჰს, ალაჰი შეგისრულებთ იმას რასაც დაგპირდათ. რა თქმა უნდა ჩვენ შეგვიძლია შევეხოთ იმ ფაქტს, რომ თანამედროვე ისრაელის სახელმწიფო არ შექმნილა რაღაც რბილი მეთოდებით, ბევრი გამოაძევეს კიდეც, მაგრამ ჩემი აზრით ეს არის მეორეხარისხოვანი მომენტი. მეტად მნიშვნელოვანია ის ფაქტი, რომ VII საუკუნეში როდესაც მუსულმანები პირველად მივიდნენ ამ მიწაზე, კარგად იცოდნენ თუ ვის ეკუთვნოდა კანონით ეს მიწა. ასე რომ როდესაც მუსულმანები არ დაემორჩილნენ ღმერთის ნებას, ისინი დანაშაულის თანამონაწილეები გახდნენ. ახლა კი ჩვენ მათი საქმეებისთვის ვიმკით: ყოველდღიურად იღუპება უდანაშაულო ხალხი, როგორც პალესტინელი ისე ებრაელი. 

ასევე მინდა გავამახვილო თქვენი ყურადღება იმ ფაქტზე, რომ შუა საუკუნეების ყურანის განმმარტებლები – და მე შევისწავლე ყველა მათი ნამუშევარი გამონაკლილის გარეშე- აღიარებენ, რომ ისრაელი მინიჭებულია და დაბადებისთანვე ეკუთვნის    ებრაელებს. აი როგორ ხსნის ორი ყველაზე ცნობილი ისლამური კომენტატორი სიტყვას “განწესებული” მეხუთე სურის 21-ე აიატის მიხედვით:

იბნ კასირი (დ. 775/1373) წერდა: “მიწა, რომელიც ალაჰმა განგიწესათ თქვენ“, ანუ “მიწა რომელიც ალაჰმა შეგპირდათ მამათქვენის ისრაელის ბაგეებით, მიწა რომელიც მემკვიდრეობით გეკუთვნით მათ, ვისაც გჯერათ.” მუჰამედ ალ- შავკანს  (დ. 1250/1834) სიტყვა “კატაბა” ასე ესმის: “რაც ალაჰმა განიზრახა და გამოგიყოთ თქვენ, თავისი თავდაპირველი ცოდნიდან გამომდინარე, მოგცათ ეს მიწა როგორც სავანე.” 

იდეა, რომ ისრაელი არ ეკუთვნის ებრაელებს- ეს არის თანამედროვე შეხედულება. ალბათ, ეს ჩანერგილი იყო ახლო აღმოსავლეთში ევროპული კოლონიალიზმის მიმართ მტრული დამოკიდებულებისგან. რა თქმა უნდა ამ იდეას ყურანთან არანაირი კავშირი არ აქვს. სამწუხაროდ, მუსულმანების უმეტესობა საერთოდ არ კითხულობს ყურანს, არც ცდილობს რომ თავად გამოიკვლიოს მისი ტექსტი, – პირიქით იმამებისა და სხვადასხვა მქადაგებლების ინტერპრეტაციას ანიჭებენ უპირატესობას. 

- თქვენ თქვით, რომ მუსლიმები, რომლებიც აღთქმულ მიწაზე გამოჩნდნენ VII-საუკუნეში, “დანაშაულის თანამონაწილეები გახდნენ“. იქნებ ამ ეტაპზე უფრო დეტალურად ახსნათ? მალავს თუ არა თანამედროვე ისლამი ამ ფაქტებს? 

– როგორ დაკარგეს ებრაელებმა თავიანთი უფლება ეცხოვრათ აღთქმულ მიწაზე? ყველა სანდო წყაროებზე დაყრდნობით, ამის მიზეზი იყო ქალაქების ძარცვა და წვა რომელიც დაიწყო ჩვ.წ.აღ 70-135 წლებში. მუსულმანები ჩნდებიან 638 წელს და ბიზანტიას ართმევენ ამ მიწებს. მუსულმანებმა ძალიან კარგად იცოდნენ სამართლიანად ვის ეკუთვნოდა ეს მიწები, მაგრამ მუსულმანურ ქრონიკებში ჩვენ ვკითხულობთ, რომ მუსულმანმა ხალიფამ მიიღო კაპიტულაცია ადგილობრივი ბიზანტიელი წარმომადგენლისა, გარკვეული პირობების სანაცვლოდ.და ერთ ერთი პირობა ის იყო რომ ისრაელში ებრაელები  არ  დაესახლებინათ.  თანამედროვე გამოკვლევებმა დაამტკიცა, რომ ეს მოვლენები მატიანეში ძალიან გვიან ჩაიწერა, როდესაც ეს მოვლენები დიდი ხნის მომხდარი იყო და შესაბამისად ახლა ნაკლებად სარწმუნოა ვიდრე ადრე. ჩვენთვის ასევე ცნობილია, რომ 1096- 1099 წლებში, პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს, ამ მიწის დასაპყრობად ხოცავდნენ ძალიან ბევრ მუსულმანსა და ებრაელს. თუ ომარმა მართლაც მოაწერა ხელშეკრულებას ხელი VII- საუკუნეში, მაშინ საიდან გაჩნდნენ აქ ებრაელები?

დანაშაულში თანამონაწილეობაზე საუბრისას, მე ვგულისხმობ აბდულ მალიკის ქმედებებს, რომელმაც იერუსალიმში მეჩეთი ააგო და მუხამედს მიაწერა გამოგონილი ჰადისები, თითქოსდა წინასწარმეტყველს ეთქვას, რომ ადამიანმა ჰაჯი უნდა აღასრულოს სამ მეჩეთში: მექაში, მედინასა და იერუსალიმში, მაგრამ, როგორ შეეძლო ეს ეთქვა წინასწარმეტყველს, თუ (ამ ადგილს ყველა მუსლიმი ასახელებს ერთხმად) ყურანში არსებული ფრაზიდან: ,,დღეს მე დავასრულე (გადმოცემა) თქვენი რელიგიის” (სურა 5, აიათი 3) გამომდინარეობს, რომ იერუსალიმი არ შედიოდა ისლამის გავრცელების გეოგრაფიულ ზონაში? რადგან საქმე ეხება ,,დასრულებას”. იგულისხმება, რომ არაბული ყურანი არაბული ტომებისთვისაა. შესაბამისად, ყურანისეული ისლამი არ მიაწერს მუსლიმებს იმ ტერიტორიების დაპყრობას, რომლებიც ეკუთვნის უცხოტომელებს.

როდესაც მუსლიმებმა  აიღეს იერუსალიმი, მისი კარები უნდა გახსნილიყო, რომ შესულიყვნენ ნამდვილი მფლობელები. არ არის გამორიცხული, რომ მაშინდელი ებრაული დოქტრინის თანახმად ასეთი დაბრუნება, მხოლოდ მესიასთან ერთად იყო ნებადართული- თუმცა ამას გავლენა არ უნდა მოეხდინა მუსულმანების ქცევაზე. სოფრონიუსთან შეთანხმება უარყოფილი ხდება იმ მოვლენებიდან გამომდინარე, რომ  ომარმა ნამდვილად გახსნა ქალაქის კარიბჭე ებრაელებისთვის. ამ შემთხვევაში მუსულმანური ოკუპაცია და ტაძრის ადგილზე მეჩეთის აშენება არ იყო სანქცირებული ყურანისგან. რამდენად ღიად განიხილება ეს ამბავი თანამედროვე ისლამში?  რა უნდა ვთქვა. დღევანდელ სიტუაციაში ახლო აღმოსავლეთში პატიოსნება ეწირება პოლიტიკას.

- უნივერსიტეტში ლექციების კითხვისას, თქვენ ხშირად ამხილებთ პოლიტიკოსების განზრახვებს და ხშირად მუსულმანების რისხვის მიზეზი ხართ. 

-დიახ, ჩემს პოზიციას აკრიტიკებენ, რადგან ის არ შეესაბამება გეოპოლიტიკურ მიმართულებას ფუნდამენტალიზმისკენ. მკითხველის ყურადღება მინდა გავამახვილო იმ ფაქტზე, რომ ფუნდამენტალიზმი ხდება ისლამის უპირატესი ტენდენცია. ზომიერი ისლამი კი პირიქით კარგავს პოპულარობას. ეს კარგად არის ნაჩვენები  აკბარ აჰმედის  მოსაზრება  აჰმედმა განაცხადა, რომ თალიბები უკვე აღარ ითვლებიან მარგინალურ ფენად პაკისტანში. მათი სწავლებებმა უკვე ძალიან ბევრი პაკისტანელი გაიტაცა.

ამერიკაშიც კი, მე ვაღიზიანებ მეჩეთის იმ მრევლს, რომლებიც იყენებენ სოციალური ზეწოლის მეთოდებს, რათა ადამიანებს თავს მოახვიონ ექსტრემისტული შეხედულებები. პირადი გამოცდილებიდან ერთ ამბავს გაგიზიარებთ: როდესაც ჩემი მეუღლე, მრავალი წლის განმავლობაში სწავლობდა საკითხს და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ აუცილებელი არაა ქალმა თავსაბურავი ატაროს, მივიდა მეჩეთში თავსაბურავის გარეშე, და ამის გამო ძალიან ბევრი  მუსულმანი “და”  არც კი მიესალმა. თუმცა მათ საერთოდ არ აინტერესებდათ რატომ მოიქცა ის ასე. ძალიან ბევრი მუსულმანი გამოდის ჩემს წინააღმდეგ მხოლოდ ერთი მიზეზით- იმიტომ რომ, მე ვიმეორებ, ისრაელს აქვს არსებობის უფლება. 

მათ განცხადებებში ვინც მე მაკრიტიკებს, იგრძნობა უცნაური კანონზომიერება: ადამიანები თვლიან, რომ თითქოს თუ ვაღიარებ ისრაელის არსებობის ლეგიტიმურობას, ამით ვუარყოფ პალესტინელების უფლებას. ამაზე მე ვპასუხობ, რომ არავითარ შემთხვევაში არ ვუარყოფ, რომ პალესტინელებს აქვთ გარკვეული უფლება. თუმცა ჩემს მოწინააღმდეგეებს საერთოდ არ სურთ ჩემი მოსმენა: ჩემი მოწინააღმდეგეები აღიარებენ ერთ პრინციპს, “ყველაფერი ან არაფერი“.

ცოტა ხნის წინ, როდესაც ლექციას ვკითხულობდი სანტა-კრუზში, ზოგიერთი  მუსულმანური ორგანიზაციის წევრებმა გააკრეს პლაკატები, სადაც ნათქვამი იყო, თითქოს მე ვამტკიცებ რომ ყურანში არის ნეგატიური განცხადებები ებრაელების მიმართ. მაგრამ ეს ხალხი ძალიან ამახინჯებენ ფაქტებს. მე ვაღიარებ, რომ ზოგიერთ აიატს აქვს პოლემიკური აზრი, თუმცა ეს მხოლოდ ჩემი შეხედულებაა, ყურანში გამოიხატება პატივსაცემი დამოკიდებულება ებრაელების მიმართ (ასე რომ არ იყოს, მუსა/მოსე ხშირად არ იქნებოდა ნახსენები). თუმცა, ისლამის ზეპირ ტრადიციებში,ხადისახში   ებრაელები გამოყვანილია როგორც უარყოფითი გმირები. ძალიან ბევრ მუსულმანს უჭირს ყურანის ამ არასასიამოვნო სიმართლესთან შეგუება- თითქმის 12 საუკუნე მათ ასწავლიდნენ, რომ ზეპირი ტრადიციასადმი არაკრიტიკული დამოკიდებულება  ისლამური აღმსარებლობის განუყოფელი ნაწილია. 

ხშირად კრიტიკოსები ცდილობენ გამამტყუვნონ ყურანიდან ამოღებული გაფანტული ციტატებით- თუმცა ისინი აქ მარცხდებიან, რადგან განმარტებებს, ეგზეგეტიკას მე მრავალი წლის მანძილზე ვსწავლობდი. ხშირად შეჯიბრებაზე მიწვევენ. სანტა კრუზში მუსულმანებმა შემომთავაზეს დებატები. დავთანხმდი იმ პირობით, რომ დებატები საჯარო იქნებოდა, მაგრამ ოპონენტები ამ შეხვედრაზე არ გამოცხადნენ. და ის მცირერიცხოვანი მუსულმანები, რომლებიც მოვიდნენ ჩემს ლექციაზე და მოთმინება ეყოთ რომ ჩემთვის მოესმინათ, ჩემს მსჯელობებში ვერ იპოვეს ისლამის პოსტულატების არასწორი ინტერპრეტაცია.

მონრეალში მე რასიზმშიც კი დამადანაშაულეს, როდესაც მე განვაცხადე, რომ დღესდღეობით მუსულმანების 95% ანტისემიტურ  იდეოლოგიას ექვემდებარებიან. მე გავეცი პასუხი (რომლის გამოქვეყნებაზეც “გაზეთ მონრეალმა” უარი განაცხადა): მოდით ყველა მუსულმანმა გულწრფელად უპასუხოს ერთ მარტივ შეკითხვას? “როგორ უნდა გავიგოთ ყურანის პირველი სურის  ორი ფინალური აიატი: “გვატარე სწორი გზებით, რომელიც შენ კეთილჰყავი, არა იმ გზებით რომელიც შენი რისხვით დაეცა, და არც დაკარგულების?” 

ამ აიატებში არაფერია ნათქვამი არც ებრაელების, არც ქრისტიანების შესახებ: თუმცა ყველა მუსულმანს თავისი მასწავლებლისგან ესმის, რომ “რისხვით დაცემული”- ებრაელები არიან, ხოლო “დაკარგულები”- ქრისტიანები. მთავარი პრობლემა ის არის, რომ საშუალოდ მუსულმანი ამ სურას სწავლობს და იზეპირებს მის ინტერპრეტაციას 5-8 წლის ასაკში. და როგორც ჩვენ ვიცით ამ ასაკში მიღებული ინფორმაცია ჩვენს ქვეცნობიერში ღრმად იბეჭდება. შეიძლება ითქვას გენეტიკურ მეხსიერებაში იბეჭდება.

მე ვფიქრობდი, რომ ჩემი პასუხი ნათელია. მაგრამ რა იყო შედეგი? ზოგიერთმა ჩემმა კოლეგამ უარყო, რომ მათ თითქოს ეს ვიღაცამ ასწავლა. ჩემთვის ეს კიდევ უფრო მტკივნეული იყო, ვიდრე ზოგიერთი მუსულმანი ლიდერისგან წამოსული კრიტიკა. ყოველთვის ვთხოვ ადამიანებს: კარგი, თუ რაღაცას უარყოფთ საჯაროდ, მაგრამ კერძო გარემოში მაინც იქონიეთ სინდისი- აღიარეთ სიმართლე. მაგრამ კერძო გარემოშიც კი ჩემმა თანამემამულე მუსულმანებმა ვერ გაბედეს ეღიარებინათ ის, რაც ყველასთვის ნათელია. ეს თავად ამტკიცებს რამდენად დავეცით.

თუმცა უნდა ავღნიშნო, რომ ჩემს მიმართ გამოხატული თავდასხმები გამოხატულია მხოლოდ დაპირისპირების სახით. არაფერი ჩემს ჯანმრთელობასა და უსაფრთხოებას არ უქმნის საფრთხეს. როგორც არ უნდა გააღიზიანოს ჩემმა პოზიციამ ჩემი თანამემამულეები, ისინი ხვდებიან რომ მე ვარ მუსულმანი. მე არ ვუარყოფ ჩემს რწმენას და სწორედ ამიტომ შეგვიძლია დისკუსიის გამართვა. აქ სან დიეგოს უნივერსიტეტში, სადაც მე ვასწავლი, “მაჰმადიანი სტუდენტების ასოციაციამ” ჩემზე საჩივარი დაწერა, თითქოს მე ვადანაშაულებ ასოციაციის წევრებს ანტისემიტიზმსა და ჰომოფობიაში. თუმცა მათ მალევე თქვეს უარი გასაჩივრებაზე და კარგადაც მოიქცნენ- წინააღმდეგ შემთხვევაში ძალიან სულელურად გამოჩნდებოდნენ. მათი წერილი თავად ამბობს ყველა სათქმელს: “ჩვენ ვერ ვიქნებით ანტისემიტები, რადგან ჩვენნთავად სემიტები ვართ- წერდნენ ისინი, თუმცა მათ შორის არცერთი არაბი არ იყო. – და ჩვენ სულაც არ ვართ ჰომოფობები, რადგან ჩვენ მეზობლებს შორის არსებობენ გეებიცა და ლესბოსელებიც”. 

- ველოდოთ თუ არა, რომ ისლამში წამოიწევა რეფორმაციული მოძრაობა? არის თუ არა ასეთი მოძრაობისთვის შექმნილი ნიადაგი? 

– რეფორმაციების მამოძრავებელი ძალა იქნება დასავლეთში მცხოვრები მუსულმანები.

აქ მთავარი როლი ეკუთვნით ქალებს, რომლებიც მტკიცედ აიმაღლებენ ხმას. შემიძლია დავასახელო რამდენიმე სახელი, რომელიც ჯერ ჯერობით ბევრისთვის არაა ცნობილი. მაგრამ ეს ქალები ძალიან ბევრს შრომობენ იმისთვის, რომ შეცვალონ მუსულმანური მსოფლმხედველობა. ზოგიერთი მათგანი აქტიურად კამათობს ერთმანეთში, მაგრამ მიუხედავად განსხვავებებისა, ისინი ძალიან ბევრს აკეთებენ იმისთვის, რომ განკურნონ ისლამი თავისი მრავალსაუკუნოვანი დაავადებისგან- მამაკაცურ  შოვინიზმისგან.

- ბატონო მუჰამედ, ჩვენ ძალიან მოხარულები ვართ, რომ თქვენ პატივი დაგვდეთ და გვეწვიეთ. მინდა მადლობა გადაგიხადოთ, რომ თქვენ ასე თამამად იცავთ თქვენს პოზიციას მუსლიმურ საზოგადოებაში. გააგრძელეთ ბრძოლა ზომიერი ისლამისთვის რომელსაც შეუძლია იარსებოს დასავლურ დემოკრატიაში. ვიმედოვნებთ, რომ თქვენი გავლენა მხოლოდ გაიზრდება. საბოლოოდ, ინტერვიუს დასკვნით ნაწილში დავსვათ ყველა წერტილი. სწორედ გავიგეთ თუ არა, რომ ებრაელების უფლება, ფლობდნენ ისრაელს დამტკიცებულია ისლამურ დოქტრინაში და წმინდა ყურანი ავალდებულებს მუსულმანებს შეეგუონ ამ სახელმწიფოს არსებობას? 

– მეორე სურის დასაწყისში ნათქვამია: “ეს არის წერილი (ღვთაებრივი) რომელიც ეჭვგარეშეა- სახელმძღვანელო ღვთისმოშიშთათვის”. აქედან გამომდინარე, ყველა მუსულმანმა ყურანის შინაარსი უნდა შეაფასოს, როგორც ზეციდან გამოგზავნილი სახემლძღვანელო. მეხუთე სურის აიატები ისრაელის შესახებ განკუთვნილია არა მარტო მოსასმენად, არამედ შესასრულებლად. ისლამის ერთ-ერთი ძირეული პრინციპი არის დებულება “პრობლემის წყარო უნდა გადაიჭრას”. მუსულმანებმა რეალობას პირისპირ უნდა შეხვდნენ. ისრაელის წარმოშობის მომენტიდან ბევრი დრო გავიდა. ამ დროის განმავლობაში მთელი რეგიონი ცდილობდა სახელმწიფოს განადგურებას. თუმცა ეს მცდელობები უშედეგო აღმოჩნდა, როგორც ჩანს წარმატების იმედი აღარაა. ყველაზე კონსტრუქციული და პრაგმატული იქნებოდა ამ ფაქტებთან შეგუება: ისრაელი არსებობს, და უნდა ავირჩიოთ ორიდან ერთი: ან მშვიდობიანად უნდა ვიცხოვროთ, ან კიდევ საუკუნის ბოლომდე ვიბრძოლოთ მათთან. ყურანი მუსულმანებს განუმარტავს, რომ ალაჰი მათ ცხოვრებას არ შეცვლის, თუ ისინი თავად არ შეცვლიან მას. ამ შემთხვევაში- ეს შესანიშნავი მიზეზია ამ დოგმის პრაქტიკაში გასატარებლად. მხოლოდ საკუთარი ინიციატივით თუ აღაირებენ ისრაელს, მუსულმანები შეასრულებენ ყურანის წმინდა მცნებას.

- დიდი მადლობა ბატონო მუჰამედ საინტერესო საუბრისთვის.

– დიდი მადლობა, მოხარული ვარ რომ თქვენი სტუმარი ვიყავი.

თარგმნა – სალომე ჯებისაშვილმა.

1.   მოგესალმებით. კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება საქართველოში. პირველ რიგში მინდა მადლობა გადაგიხადოთ იმისთვის, რომ გამონახეთ დრო და ჩვენთან მობრძანდით. როგორც იცით ჩვენი ორგანიზაცია არის ICEJ -“საერთაშორისო ქრისტიანული საელჩო იერუსალიმიდან” და აქედან   გამომდინარე ჩვენი პირველი კითხვა იქნება, რას ფიქრობთ ისრაელზე? რას ნიშნავს ის თქვენთვის?

• ისრაელს ძალიან მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია ჩემს რწმენასა და ღმერთთან ურთიერთობაში. ეკლესიაში, სადაც მე სულიერად აღვიზარდე, ყოველთვის იყო სწავლება ისრაელის შესახებ და ჩემთვის ისრაელი არის ჩემი რწმენის მიმართულება. ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია იმის ცოდნა, რომ რწმენა და გადარჩენა,  რომელიც მაქვს, გამომდინარეობს ღმერთის დაპირებებიდან აბრაამისა და ისრაელის მიმართ. ასე რომ ვფიქრობ, ჩვენ მოვალენი ვართ ებრაელებისა და უნდა გამოვხატოთ მათ მიმართ სიყვარული და მხარდაჭერა ყველანაირად, როგორც შეგვიძლია.  ჩვენ ამ ყველაფერს პრაქტიკაში ვაკეთებთ. ისრაელიც და ებრაელებიც ძალიან მჭიდროდ არიან დაკავშირებული ჩემს რწმენასთან და დოქტრინებთად, რომლისაც მჯერა და ჩემს ქრისტიანულ ცხოვრებაში ისრაელი ძალიან დიდ როლს თამაშობს.

2. აქვს თუ არა დღეს ეკლესია „სიცოცხლის სიტყვას“ სწავლება ისრაელზე?

• დიახ, ჩვენ ძალიან ბევრს ვასწავლით ისრაელზე. ისრაელის თემა ერთ-ერთი ძირითადი საგანია ჩვენს ბიბლიურ სკოლაში, ასევე ჩვენ რეგულარულად ვატარებთ კონფერენციებსა და სხვადასხვა მსახურებებს ისრაელის შესახებ. ასე რომ ეს არის ის თემა რაც ხშირად არის ჩართული ჩვენს სხვადასხვა პროგრამაში და ამ თემაზე ხშირად იქადაგება კიდეც. ჩვენ ასევე ავღნიშნავთ ისრაელისთვის მნიშვნელოვან ზოგიერთ ებრაულ დღესასწაულს ჩვენს ეკლესიაში. ავღნიშნავთ ისრაელის დამოუკიდებლობის დღეს და ამ დღესასწაულზე ვეპატიჟებით საელჩოს წარმომადგენლებსა , სხვადასხვა ებრაელ ლიდერებსა და ა.შ.

3. თქვენი აზრით, რამდენად მნიშვნელოვანია, რომ ქრისტიანმა იცოდეს ისრაელის შესახებ და ჰქონდეს სწორი შეხედულება?

• ჩემი აზრით ეს ძალიან მნიშვნელოვანია, რადგან ისრაელის გარეშე ჩვენი რწმენა დაკარგავს საფუძველსა და მიმართულებას. რადგან ყველაფერი რაც ხდება ბიბლიაში, დაწყებული დაბადების წიგნიდან ეს არის ერთი დიდი ისტორია, როცა ღმერთმა მოუწოდა აბრაამს, დადო მასთან აღთქმა, შემდეგ დადო აღთქმა მოსესთან და აქედან იწყება ერთი დიდი ისტორია გამოცხადებამდე და ეს ღმერთის გეგმების და საქმეების ერთი დიდი გზაა. ამის გაგების გარეშე, ისრაელის გარეშე, ჩვენ ვერ გავიგებთ ჩვენს ისტორიას, ჩვენ ვერ გავიგებთ როგორ მოქმედებს ღმერთი და როგორ მოქმედებდა საუკუნეების მანძილზე, ასე რომ ეს ძალიან მნიშვნელოვანია ქრისტიანებისთვის. და მე ასევე მწამს სულიერად, რომ თუ ჩვენ გვინდა რომ ვიყოთ კურთხეულები და რა თქმა უნდა ჩვენ გვინდა, ჩვენ უნდა გვესმოდეს ღმერთის სიყვარული, რომ ისრაელს განსაკუთრებული ადგილი უკავია მის გულში. ამიტომ როდესაც ქრისტიანები გამოდიან ისრაელისა და ებრაელების წინაარმდეგ, ისინი ავტომატურად შორდებიან ღმერთის კურთხევებს და ეს  ასევე ცუდად იმოქმედებს ეკლესიაზეც. ანტი სემიტიზმი გზას უხსნის დემონურ ძალებს ეკლესიის ცხოვრებაში. ასე რომ ძალიან მნიშვნელოვანია გვესმოდეს, რომ ჩვენ დღეს მოწოდებულნი ვართ, დღეს ალბათ ისე როგორც არასდროს, რომ გვერდით დავუდგეთ ისრაელს და ვაჩვენოთ ჩვენი სიკეთე, სიყვარული და მხარდაჭერა და სწორედ ეს არის გზა, რომლითაც ღმერთი აკურთხებს ჩვენს ეკლესიებს.

4. თქვენი ხედვით, როგორ უნდა მოიქცეს დღეს ეკლესია, რომ ებრაელ ხალხს უქადაგოს და მიუტანოს სახარება?

• არის ძალიან ბევრი რამ, რისი გაკეთებაც შეგვიძლია. პირველ რიგში ჩვენ, ისე როგორც არავინ, უნდა ვებრძოლოთ ანტი სემიტიზმს იმ ქვეყანაში და ქალაქებში სადაც თავად ვცხოვრობთ და ვანახოთ მათ, რომ ქრისტიანებს უყვართ ებრაელები. ჩვენ ასევე მხარი უნდა დავუჭიროთ ისრაელის სახელმწიფოს. მე მწამს, რომ ეს არის წინასწარმეტყველებისა და ღმერთის გეგმის ნაწილი, რომ ეს სახელმწიფო არსებობს და ჩვენ შეგვიძლია ჩვენი მხარდაჭერა გამოვხატოთ მათ ქვეყანაში სტუმრობითა და მოგზაურობით. ეს ერთ-ერთი საშუალებაა რომ გამოვხატოთ ჩვენი თანადგომა. ეს ასევე ძალიან კარგი გზაა იმისთვის, რომ ქრისტიანებმა ნახონ ისრაელი, ის ისტორიული ადგილები სადაც ხდებოდა სხვადასხვა ბიბლიური ისტორიები და სასწაულები, ასევე გაეცნონ თანამედროვე ისრაელსაც. ჩვენ ასევე ვავრცელებთ ინფორმაციას ჰოლოკოსტის შესახებ და ვთანამშრომლობთ ებრაულ ორგანიზაციებთან მოსკოვსა და მთელ რუსეთში. ჩვენ ვმუშაობთ მათთან ერთად და ეს კარგი საშუალებაა დავანახოთ მათ ჩვენი სიყვარული და მხარდაჭერა, რადგან ძალიან ბევრი ებრაელი როდესაც ფიქრობს ქრისტიანზე, თვალწინ წარმოუდგება ისეთი ადამიანი, რომელსაც ძალიან სძულს ისინი, რადგან სამწუხარო ასეთი იყო ისტორიული სურათი საუკუნეების მანძილზე. ასე რომ თუ ჩვენ გვინდა რომ ისინი მოვიყვანოთ ქრისტესთან, და რა თქმა უნდა ჩვენ ეს გვინდა, ჩვენ პირველ რიგში უნდა ვანახოთ მათ ქრისტიანების მეგობრულობა, სიყვარული და ვუთხრათ, რომ ისინი არიან ბიბლიის ერი, ერი რომელმიც საუკუნეების განმავლობაში გადმოგვცემდა ღმერთის დაპირებებს, მათ გვაჩუქეს ბიბლია,ასევე  ებრაელები იყვნენ ქრისტე, მოწაფეები და წინასწარმეტყველები, და ეს არის დიდი საჩუქარი რაც ღმერთმა მოგვცა ებრაელების მეშვეობით. როდესაც ჩვენ ვაღიარებთ ამას და გამოვხატავთ მადლიერებას, მჯერა რომ მათი გულები შეიცვლება და გაიხსნება მოსასმენათ, შეგვეძლებაა რომ ველაპარაკოთ მატ ქრისტეზე და ვაჩვენოტ ბიბლიიდან, რომ ქრისტე არის მათი მესია. ევანგელიზაცია ყოველთვის ხდება სიყვარულის მეშვეობით და მე მჯერა რომ ეს არი საშუალება რითაც შეგვიძლია ვემსახუროთ ისრაელს და მივუტანოთ მათ სახარება.

პასტორი მატს-ოლა ისხოელის მოკლე ბიოგრაფია.

პასტორი მატს-ოლა ისხოელი დაიბადა 1959 წლის 26 მარტს, ჰუდიკსვალში, შვედეთში. გაიზარდა თბილ და მეგობრულ გარემოში. მატს-ოლას ჰყავს უფროსი და და ორი უმცროსი ძმა.

როდესაც მატს-ოლა 10 წლის იყო, ისხოელების ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა სარფსბორგში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნორვეგიაში. მან ბავშვობა და მოზარდობა გაატარა მეგობრების გარემოცვაში. პასტორი მიჰყვებოდა  აქტიურ ცხოვრების წესს, მრავალი წლის განმავლობაში დაკავებული იყო სხვადასხვა სპორტის სახეობით, ძირითადად თამაშობდა ხელბურთს. სკოლის დამთავრების შემდეგ, მან სწავლა გააგრძელა გიმნაზიაში, სადაც შეისწავლა უცხო ენები. შემდეგ კი ჩაირიცხა ერთდროულად ორ უნივერსიტეტში, ტრონდჰეიმში, ნორვეგიის სიდიდით მეორე ქალაქში, სადაც შეისწავლა პედაგოგიკა, ბავშვთა ფსიქოლოგია და სოციალური მუშაობა. ის ასევე 5 წლის განმავლობაში სწავლობდა თეოლოგიას.

მატს-ოლამ მიიღო ორი უმაღლესი განათლება, მსახურობდა ჯარში და შემდეგ მუშაობდა ნორვეგიის მუნიციპალიტეტის ორგანოებში, პრობლემატური მოზარდების საკითხებზე. ის ასევე რამდენიმე წიგნის ავტორია.

ძალიან მალე, მან გადაწყვიტა გადასულიყო შვედეთში, რათა ესწავლა უფსალაში “სიცოცხლის სიტყვის” ეკლესიის ბიბლიურ სკოლაში. იქ მან გაიცნო თავისი მომავალი მეუღლე რენდი და მათი შეხვედრიდან ორი წლის შემდეგ, ისინი დაქორწინდნენ. ბიბლიური სკოლის დამთავრების შემდეგ, ის გახდა ახალგაზრდული მსახურების პასტორი და მსახურობდა 8 წლის განმავლობაში. შემდეგ, 1996 წელს მას შესთავაზეს მოსკოვში გადასვლა, სადაც ის გახდა ეკლესია “სიცოცხლის სიტყვის”  პასტორის თანაშემწე, შემდეგ კი უფროსი პასტორი და არის დღემდე.

ამ დროის განმავლობაში, ეკლესია 4000 კაცამდე გაიზარდა და საკუთარი შენობაც შეიძინა. ეკლესიაში რამდენიმე ათეული მსახურებაა, აქტიური ახალგაზრდული მსახურება და სოციალური სამსახური.

მატს-ოლა დიდ ყურადღებას უთმობს საკუთარ ოჯახს. მას აქვს ძლიერი, ბედნიერი ქორწინება და მშვენიერი ურთიერთობა შვილებთან ( ოთხ აყვანილ ბავშვთან). უყვარს თავისუფალ დროს ბუნებაში წასვლა, ნადირობა, თევზაობა და ფეხით სიარული მთაში.

პასტორ მატს-ოლას ნამდვილად უყვარს ეკლესია და ის ქვეყანა, სადაც უკვე მრავალი წელია ემსახურება ღმერთს.

პასტორი მატს-ოლა არის იესო ქრისტეს სახარების საერთაშორისო მქადაგებელი. რეგულარულად ქადაგებს ათასობით მორწმუნის წინაშე, სხვადასხვა კონფერენციებზე, როგორც რუსეთში, ასევე ქვეყნის გარეთ.

ავტორი: სალომე ჯებისაშვილი.

დავიბადე კიევში, ქალაქის ცენტრში მდებარე ერთ-ერთ საშინელ კომუნალურ ბინაში.  ყოველმხრივ ებრაული ფესვები მაქვს.

ებრაელობის შესახებ ბებია მასწავლიდა. ხან სახლში აღშფოთებული და გაოგნებული ვბრუნდებოდი და ბებიას ვეკითხებოდი, რატომ ხდებოდა ასე. ის კი, ხშირად, არასტანდარტულ პასუხებს მცემდა. მაგალითად, მე ვეკითხებოდი ბებიას, რატომ მიწოდებენ ქუჩაში ურიას? ის კი მეკითხებოდა, ვინ მიწოდა ასე და მერე მეუბნებოდა: „შენ კი უთხარი, რომ ის „კაცაპია“ (кацап – араб. kassab – ყასაბი. ნაციონალური მტრობის ნიადაგზე წარმოშობილი შოვინისტური სახელწოდება რუსი ეროვნების აღსანიშნავად, რომელსაც იყენებენ უკრაინელები რუსების უკრაინელთაგან განსხვავების მიზნით. მთარგმნ.შენიშვნ).

ბებიაჩემს უცნაური სახელი ერქვა – ბრუხა, მაგრამ ჩვენ მას „ბებო ლუბას“ ვუწოდებდით რატომღაც. პასპორტში კი ბრუხა ლეიბას ასული ვაინშტეინი ეწერა. მაშინ ეს ჩემთვის ისეთივე განსაცვიფრებელი რამ იყო, როგორც სხვა სამყაროდან მოსულის ხილვა. )

ბავშვობაში, ოთხ წლამდე, როცა ცენტრალური სტადიონის საპირისპირო მხარეს ვცხოვრობდი, მახსოვს ეზო. ეზოში დადიოდნენ ცხენებშებმული ოთხთვალები და ქვაფენილზე ცხენების ფლოქვებისგან გამოწვეული საშინელი ხმაური იდგა. ტუალეტი ქუჩაში იყო და ისიც ერთი საცოდავი რამ. ხანდახან, „ტროიცკის“ აბანოში დავყავდი დასაბანად. ) დედა, გვერდით მდებარე, ღილების ფაბრიკაში მუშაობდა და იქ ისეთი ლამაზი ღილები იყო, რომ მათსავით ლამაზი მას მერე აღარ მინახავს… მივდიოდი ხოლმე და ყოველთვის მაძლევდნენ ღილებს.

კომუნალური ბინა. დერეფნის ორივე მხარეს ოც ბინაზე მეტი იყო. მე ამ დერეფანში ველოსიპედით ვსეირნობდი ხოლმე. დიდი თავყრილობა იყო ხოლმე აქ… მთელს დერეფანში ორი ქურა იდგა და რაღაცნაირად, ყველას ჰყოფნიდა, რაღაცნაირად, ყველა ახერხებდა ამ ორი ქურით თავის გატანას და თუ სადმე საჭმელს ჭამდნენ, შეეძლოთ, გვერდით ჩავლილი ბავშვებისთისაც ეჭმიათ. ჩვენი ბინა 10 მეტრი იყო სულ, ოთხ ადამიანს უნდა ჰყოფნოდა და, როცა დასაძინებლად ვწვებოდით, „ავეჯი“ დერეფანში გაგვქონდა.

მერე კი ეს ებრაელობის საკითხი რაღაცნაირად გაქრა ჩემი ცხოვრებიდან. მე არ მზრდიდნენ ებრაელივით, არ მასწავლიდნენ ებრაელობასთან დაკავშირებულს რაიმეს და გარკვეული ხნის შემდეგ, მე ებრაელი არც ვიყავი. მადლობა ღმერთს, რომ მან ისე საოცრად მოაწყო, რომ სახლში თუ არ მასწავლიდნენ, სამაგიეროდ, ამას ვსწავლობდი ქუჩაში, სკოლაში და შეუძლებელი იყო იმის დავიწყება, რომ მე ებრაელი ვიყავი. მაინც იძულებული ვიყავი ვყოფილიყავი ებრაელი, ვყოფილიყავი ის, ვინც ვიყავი.

ჩემმა ბებიებმა, ჯერ კიდევ მეფის დროს, მოასწრეს ებრაულ სკოლებში სწავლა, ამიტომაც, მათ გარკვეული ცოდნა მაინც ჰქონდათ ამ საკითხში. ორივე ბებია იდიშზე ლაპარაკობდა ერთმანეთში, რაც ჩემთვის სრულიად საიდუმლო ენა გახლდათ. ცოტა ჭკვიანი რომ ვყოფილიყავი, ბავშვობაში ადვილად ვისწავლიდი მეც ამ ენას.

სკოლაში ანტისემიტიზმთან დაკავშირებული სიძნელეები მხვდებოდა, მაგრამ არც ისე დიდი და გადაულახავი. კლასში შვიდი ებრაელი ვიყავით და ეს არ იყო მკაფიოდ გამოხატული.

უფროს კლასებში დიდად თავს არ ვიწუხებდი სწავლით, ხან სპორტით ვიყავი დაკავებული, ხან ცეკვებით, ხან სადმე დავდიოდი. ბევრი ებრაელი სკოლაში კარგად სწავლობდა და ყოველთვის ცდილობდნენ უმაღლესი განათლების მიღებას. მე კი სწავლისადმი გულგრილი დამოკიდებულება მქონდა და სკოლის დამთავრების შემდეგაც სამუშაოდ წავედი მამასთან ქარხანაში.

მსუბუქი მრეწველობის ტექნიკუმშიც ვსწავლობდი, ვეუფლებოდი ქსოვილების წარმოების პროფესიას. შემდეგ კი ამ მსუბუქმა მრეწველობამ ნელ-ნელა არსებობა შეწყვიტა უკრაინაში. ამგვარად, შეიძლება ითქვას, რომ ტყუილად ვსწავლობდი.

ჩემი აღზრიდან გამომდინარე, სხვაგან წასვლის შესახებ აზრები მაინცდამაინც არ მაწუხებდა. მშობლებიც არ აპირებდნენ სადმე წასვლას. მამაჩემი ამბობდა: „აქედან თუ წავალ, მოვკვდები,“ ეგონა, რომ მას აქ ყველაფერი აუცილებელი ჰქონდა, რომ ის საზოგადოების გული და სული იყო და, რომ ის ყველას უყვარდა.

სინანულის გარეშე ჩემს ებრაელობაზე ფიქრი მხოლოდ მაშინ დავიწყე, როცა მოვინანიე და ბიბლიის კითხვას შევუდექი. მხოლოდ მაშინ დავინტერესდი, დავიწყე აზროვნება და შემემცნება, მაშინ გამიჩნდა პატრიოტული გრძნობები.

მე სრული ათეისტი ვიყავი და რასაც ვერ შევეხებოდი, იმის უკვე არ მწამდა…

მორწმუნე რომ გავხდი, გავაცნობიერე, რამდენად პრიმიტიული და შეზღუდული ვიყავი, არა მხოლოდ არ მესმოდა, როგორ უნდა მეცხოვრა, არამედ ისიც არ ვიცოდი, რისთვის უნდა მეცხოვრა. ) მეგონა, რომ დიდი ჭკუის კოლოფი გახლით, რომ მაგარ ფანტასტიკას ვკითხულობდი, რომ რაღაცაში ვერკვეოდი… სინამდვილეში კი იმდენად შორს ვიყავი ყველაფრისგან…

საბოლოოდ, ორმოცს რომ მივუკაკუნე, იმდენად იმედგაცრუებული და დაცარიელებელი ვიყავი…  მიუხედავად იმისა, რომ გარეგნულად კეთილსინდისიერი ცხოვრებით ვცხოვრობდი: ვმუშაობდი, მყავდა ოჯახი და მქონდა ყველაფერი, რაც აუცილებლად ითვლებოდა ნორმალური ადამიანისთვის. შინაგანად კი სასოწარკვეთილების ისეთ საფეხურს, იმ ზღვარს მივაღწიე, რაც სჭირდება ღმერთს, რომ ჩაერიოს.

ყოველთვის რაღაცის მოლოდინში ვიყავი, რაღაცას ვეძებდი, რაც გააფერადებდა, გაახალისებდა ჩემს ცხოვრებას, აზრსა და მნიშვნელობას შესძენდა. ყოველთვის ვეძებდი, მაგრამ არ ვეძებდი იქ, სადაც საჭირო იყო.

დრო კი ისეთ იყო, რომ არავის არაფრის თქმა არ შეეძლო, ვერავინ მიმითითებდა. მაშინ ყველა ათეისტი იყო, გარდა ზოგიერთი სექტანტისა… თავიდანვე ნათელი იყო, რომ მათგან შორს უნდა დამეჭირა თავი, რადგან მათ მთლად რიგზე ვერ ჰქონდათ ყველაფერი თავში. )

აი, ერთხელ, ჩემმა ცოლმა სახლში ერთი ნაცნობი მორწმუნე დაპატიჟა, რათა მას ჩემზე დადებითი გავლენა მოეხდინა. თავის თავს იგი შთამომავლობით ქრისტიანად თვლიდა, რომელმაც რწმენა დედის რძესთან ერთად შეისისხლორცა, თუმცა ბიბლია, ამ დრომდე, ხელში არ სჭეროდა.

მე სულ ახალი ნაყიდი მქონდა წიგნი „ღმერთების მზის ჩასვლა“, პოლიტ.იზდატ-ის მიერ გამოცემული ანტირელიგიური ლიტერატურა. წიგნი იწყებოდა ნიცშეს „ანტიქრისტიანით“. ახლა გასაგებია, ვისი საჩუქარიც იყო ეს… ეს ყმაწვილი მე მხსნელის შესახებ მელაპარაკება, მე კი პასუხად ნიცშედან მომაქვს ციტატა. ასე ვსაუბრობდით… მაგრამ მას თავი ყოჩაღად ეჭირა, არ ნებდებოდა, სიმშვიდეს ინარჩუნებდა. მაინც იმას ამბობდა, რომ იესო უფალია!

ჩაი დავლიეთ ერთხელ, მერე მეორედ.  მე მაინც ვცდილობდი გამეგო მისგან, რით იყო იესო უკეთესი ალექსანდრე მატროსოვზე, მანაც ხომ მრავალი ადამიანისთვის გასწირა თავი. აი, ასეთი იყო მაშინ ჩემი აზროვნების დონე! )

მეორე სტუმრობისას დამითანხმეს იქ წასვლაზე, სადაც ეს ჩემი ნაცნობი დადიოდა. მართალია, მე ოდნავი წარმოდგენაც არ მქონდა, სად უნდა წავსულიყავი… ახლა მიჭირს იმის გახსენება, რა განვიცადე იქ, ალბათ, არაფერი განსაკუთრებული, მაგრამ გამოვედი, ეს ლოცვა წარმოვთქვი… ჩემი ცოლიც შემომიერთდა…

მახსოვს, როგორ მოვდიოდი მსახურებიდან სახლში… განმარტოება მიყვარდა. ამგვარად, უცებ, მივდივარ და ჩემს შინაგანს ვუკვირდები. ბოლო ხანს კი ჩემი შინაგანი სავსე იყო დეპრესიით, გატეხილი ვიყავი. ახლა კი, ჩავიხედე ჩემს გულში და სიჩუმეა და სიმშვიდე და, რაც მთავარია, იმედია. ამან განმაცვიფრა. მივხვდი, რომ დიახ, ღმერთი არსებობს!

მცირე დროში წამებული ათეისტი ცოცხალ, სიხარულით სავსე ადამიანად გარდაიქმნა. რწმენა, აი, ის, ის საყრდენი, რომელიც ყველაფერს თავის ადგილს მიუჩენს, ყველაფერს აწესრიგებს ჩემს ცხოვრებაში!

მივხვდი, რომ ერთი კვირის მერე ისევ წავიდოდი. გარკვეული ხნის განმავლობაში ასე დავდიოდი და მადლი მთელი კვირა მყოფნიდა. ისიც მახსოვს, რომ ყოველდღე ვამოწმებდ იმ ადგილზე იყო თუ არა სამყარო, სადმე ხომ არ გაქრა. რამდენიმე თვის შემდეგ საშინაო ჯგუფში სიარულიც დავიწყე და მე იქ თავს კარგად ვგრძნობდი.

მას მერე, დაახლოებით, 12 წელი გავიდა, მე და ჩემმა ცოლმა ერთად მოვინანიეთ. მას შემდეგ ჩემი ცხოვრება ძლიერ შეიცვალა.

ჩემს მშობლებს ამაზე მშვიდი რეაქცია ჰქონდათ. მე რომ მეთქვა, რომ ბუდისტი ან ჰასიდი გავხდი, რომ თავი გადავიპარსე ან თმის სახვევით კულულების დახვევა დავიწყე (როგორც ეს ორთოდოქს იუდეველებს აქვთ), ვფიქრობ, მათ ასეთივე მშვიდი რეაქცია ექნებოდათ. სხვათა შორის, შემდგომში უფალმა ისინიც შეიწყალა.

თავიდან, ის ფაქტი, რომ სიმშვიდე შემოვიდა ჩემს ცხოვრებაში, ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის, მაგრამ, რა უნდა მეძებნა შემდგომში, ეს ჯერ არ ვიცოდი. ბიბლიას გამუდმებით ვკითხულობდი, ვთავისუფლდებოდი ცოდვებისა და პრობლემებისგან და ძალიან მინდოდა წინ წასვლა.

პირველი დღეს თუ ასეთი არარეალური სასწაული მოხდა ჩემს თავს, რა იქნებოდა მომავალში?!

ყველაფრის გასაკეთებლად მზად ვიყავი. სამწუხაროდ, მაშინ არავის შეეძლო ხელი მოეკიდა ჩემთვის და წინ წავეყვანე, ამიტომაც ჩემი ენთუზიაზმი სრულად ვერ ხორციელდებოდა.

მახსოვს, როგორ მივიღე თვილა (რიტუალური განწმენდა იუდაიზმში ხოლო ქრისტიანობაში ნათლობა – მთარგმნ. შენიშვნ.). წვიმდა, მე კი არ ვიცოდი, რომ გარკვეული სამოსი უნდა მქონოდა ამ შთაფლვისათვის. მე კი ვიფიქრე, რომ რაც მეცვა, იმითვე შევიდოდი წყალში. კიდევ ერთი ნაბიჯი ღმერთისკენ გადადგმული… მე ძალიან ბევრს მოველოდი ამ ახალი, საოცარი ცხოვრებისგან.

მთელი ამ დროის განმავლობაში ვეწეოდი. მსახურების შემდეგ გამოვდიოდი გარეთ და ვეწეოდი. გასაკვირი ის იყო, რომ შენიშვნას არავინ მაძლევდა… ამგვარად, განწმენდის შემდეგ, მეორე დღეს, თავი დავანებე მოწევას.

ამ ეკლესიაში ხუთიოდე თვე ვიარე. 1999 წლის აგვისტო იდგა. რაღაც კონფერენცია იყო. შესვენებისას ერთ-ერთი ძმა, ვალერი გურა, მომიახლოვდა, რომელიც მომავალში, საკმაოდ ცნობილი გახდა და მითხრა: „რას აკეთებ აქ? შენ ხომ ებრაელი ხარ! შენი ადგილი აქ არაა…“ და ასე მოვხვდი თემში… )

არც ისე დიდი ხნის წინ ისრაელი მოვინახულე. ჩემზე განსაკუთრებით დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და გამახარა ამ მიწის ჭვრეტამ. ჩვენ განგებ ავდიოდით სიმაღლეებზე. ვლოცულობდით. ვუყურებდით ამ მთებს, ველებს, ზღვას. განმაცვიფრა ისრაელის მიწის სილამაზემ.

ისეთი ადამიანი ვარ, რომ ჩემზე ძნელად თუ ახდენა რაიმე შთაბეჭდილებას, დიდხანს ველოდი ისრაელში წასვლის შესაძლებლობას და ამავდროულად, მეშინოდა იმედგაცრუების. ახლა კი ვგრძნობ, რომ აღთქმულ მიწაზე ვარ და ჩემი და აღთქმული მიწის ერთობა რაღაც განსაკუთრებულია.

იყო ებრაელი, ნიშნავს იცნობდე საკუთარ მხსნელს და ამასთან, იმყოფებოდე ისარელის მიწაზე… რა გასაოცარი შერწყმაა. მე თავს ბედნიერად ვგრძნობდი.

მე კმაყოფილი ვარ. არ ვიცი, როგორი იქნება მომდევნო ნაბიჯი, მაგრამ ყოველთვის მოთმინებით ველოდები, ღმერთი როდის გადამიშლის თვალწინ ახალ ჰორიზონტს. ვაკეთებ იმას, რის გაკეთებაც შემიძლია დღევანდელ დღეს.

მინდა ღმერთს მადლობა გადავუხადო იმისათვის, რომ ჩემმა სიცოცხლემ აზრი შეიძინა. იმისათვის, რომ ვიცი, ვინ ვარ, საიდან მოვედი და სად მივდივარ. ვიცი, ვინც დგას ჩემ გვერდით, ვინ მიცავს და წარმართავს ამ გზას. კურთხეულია სახელი მისი!

თარგმნა – ნინო ხუროშვილმა 

წყარო – http://ieshua.org

რუარ სორენსენი ისრაელთან მუშაობის განყოფილების უფროსია “სიცოცხლის სიტყვა” უფსალაში, სადაც შრომობს უკვე 12 წელია. 

ამ განყოფილების ერთ -ერთი პირველი და ყველაზე მნიშვნელოვანი მიმართულება არის- სხვადასხვა ქვეყნის ქრისტიანების ჯგუფური ვიზიტი ისრაელში. ორგანიზებულია სხვადასხვა ტურები- მწყემსებისთვის, მასწავლებლებისთვის, ბიზნესმენებისთვის, მომლოცველებისთვის, დაიწყო ასევე ახალი სამ თვიანი ტური სახელწოდებით “მთელი ისრაელი”, რომლის მიზანიც არის დააკავშიროს თანამედროვე ისრაელი ბიბლიურს. რუარ სორენსენი ასევე წერს ყოველკვირეულ საინფორმაციო გამოშვებას “ისრაელის რეპორტაჟი”, რომელიც ითარგმნება 10 სხვადასხვა ენაზე. რუარი ქადაგებს ისრაელის შესახებ ადგილობრივ ეკლესიებსა და ბიბლიურ კურსებზე, ამყარებს ურთიერთობებს სხვადასხვა ორგანიზაციებთან, რომლებიც ასევე დაკავშირებულია ისრაელთან.

ყველაზე მეტად რა გაოცებთ და აღგაფრთოვანებთ თქვენს სამუშაოში? 

ყველაზე მეტად აღფრთოვანებული ვარ იმით, რომ ვხედავ ღმერთის ხელს ყველაფერში, რაც დაკავშირებულია ისრაელთან. რა თქმა უნდა ეკლესიაშიც, მაგრამ ძირითადად ისრაელთან მიმართებაში. ღმერთმა გვიხსნა ძალიან დეტალურად გათვლილი გეგმის მეშვეობით, რომელიც შექმნა 4000 ან უფრო მეტი წლის წინათ, როდესაც მან აირჩია აბრაამი და დაიწყო ადამიანების ხსნის გეგმა. ასევე მაოცებს ამ გეგმის დიდებულება, სხვადასხვა წინასწარმეტყველებების ასღრულება მასში და ის, რომ ღმერთი კვლავ მოქმედებს და ქმნის ისტორიას.

რატომ უნდა ჰქონდეს ისრაელს მნიშვნელობა ჩვენთვის, ქრისტიანებისთვის? 

ჩვენ ღმერთის მუშაკები ვართ. ისევე როგორც ჩვენ ვმუშაობთ მასთან ერთად, ვქადაგებთ სახარებას ქვეყნის კიდემდე, ასევე უნდა ვიმუშაოთ მასთან ერთად ისრაელში და დავეხმაროთ ამ ქვეყანას. ისრაელს ღმერთის გულში დიდი ადგილი უკავია, ბიბლიაში ისრაელი 2357-ჯერ არის ნახსენები, თითქმის ყველა გვერდზე წერია მასზე, ჩვენ კი წელიწადში სულ რაღაც ერთხელ ვახსენებთ, ან ორჯერ, როდესაც ავღნიშნავთ ისრაელის სახელმწიფოს დამოუკიდებლობის დღეს. ღმერთისთვის ისრაელი მნიშვნელოვანია, ის იმასაც კი ამბობს, რომ იერუსალიმი- ეს არის სიხარული მთელი ქვეყნიერებისა (ფს.47). ხოლო ქრისტიანებისთვის იერუსალიმი თითქოს ყოველგვარ მნიშვნელობას არის მოწყვეტილი, თითქოს იგი მხოლოდ განსაკუთრებულად დაინტერესებული ადამიანებისთვის არსებობს. ღმერთისთვის ყველაფერი სხვაგვარად არის და თუ ჩვენ მისი თანამშრომლები ვართ და თუ მისი სიტყვა ამბობს ისრაელზე, მაშინ ჩვენც სერიოზულად უნდა მივიღოთ.

ჩვენ, როგორც ქრისტიანებს, რისი გაკეთება შეგვიძლია ისრაელისთვის? 

ესაია წინასწარმეტყველის წიგნში, 62-ე თავში წერია შემდეგი სიტყვები “ნუ დადუმდებით მის წინაშე, ვიდრე არ აღადგენს იერუსალიმს და არ აქცევს მას ქვეყნის დიდებად”. სანამ იერუსალიმი არ გახდება ქვეყნის დიდება (ახლა მას უფრო მეტს წყევლიან, ვიდრე ადიდებენ), ჯერ კიდევ ბევრი გვაქვს სამუშაო. ამის სხვადასხვა საშუალება არის: პირველი- ეწვიეთ ისრაელს. როდესაც ადამიანი ჩამოდის აქ, ყველაფერი იცვლება, ხდება სულიერი კავშირი მიწასთან. მე მიყვარს ასე თქმა: როდესაც წმინდა ადამიანი ჩადის წმინდა მიწაზე, ხდება ბუნებრივი კავშირი ღმერთთან, ამას ადასტურებს ბევრი ჩვენი ტურისტი. ასე რომ თუ გაქვთ შესაძლებლობა აუცილებლად ჩამოდით. თუ არა, მაშინ თქვენ შეგიძლიათ აკურთხოთ ისრაელი იქ სადაც ხართ, ილაპარაკეთ კარგი მის შესახებ. გაიგეთ მის შესახებ რამე, რომ შეგეძლოთ მასზე რაიმე კარგის თქმა და ეფექტურად ლოცვა. მე მჯერა რომ  ეკლესიამ უნდა დაიწყოს ისრაელის დაფასება და მხოლოდ შემდეგ შეიცვლება მის მიმართ საზოგადოების დამოკიდებულებაც.

ზოგიერთ ადამიანს ეშინია ჩამოსვლის, რადგან ფიქრობენ რომ მანდ საშიშია. როგორ დავარწმუნოთ ისინი, რომ ჩამოვიდნენ? 

შეგიძლიათ აჩვენოთ მათ სია, რამდენი ტურისტი წავიდა და რამდენი დაბრუნდა უკან. რიცხვი არის იგივე. თუ გადავხედავთ ფაქტებს, არანაირი ეჭვიარ არსებობს, რომ ისრაელში ჩასვლა საშიში არ არის. ჩვენ უნდა ვაცნობოთ ხალხს. არის პერიოდები როდესაც ომი მიმდინარეობს, მაგრამ არ არის აუცილებელი, რომ ტურები ამ პერიოდებს დავამთხვიოთ. თუმცა მაშინაც კი ჩვენს სიცოცხლეს საფრთხე არ ემუქრება.

ზოგიერთი ქრისტიანი მიიჩნევს, რომ ბიბლიური და თანამედროვე ისრაელი განსხვავდება ერთმანეთისგან და არაფერის საერთო არ აქვთ ერთმანეთთან…

სწორედ ამიტომ ვატარებთ ტურს “მთელი ისრაელი”, რომელსაც ვურჩევთ ყველა ქრისტიანს, ამის შემდეგ ისინი დაინახავენ ამ კავშირს. მართლაც შეიძლება განიხილებოდეს სულიერი მხრიდან, ასეთ მიდგომას ჰქვია “ჩანაცვლების თეორია”, მაგრამ მე არ ვფიქრობ, რომ ეს ბიბლიური არა , როდესაც ვუყურებ წინასწარეტყველებას ისრაელის აღდგენის შესახებ ბოლო დღეებში, ძნელია იმის დამტკიცება, რომ ეს მხოლოდ სულიერად გამოსაყენებელია. დღეს არსებობს სახელმწიფო -ისრაელი, ეს რეალური სასწაულია, რომელიც იმას ამტკიცებს, რომ ღმერთი დღეს მოქმედებს ფიზიკურ ისრაელში.

აღდგენის გარდა სხვა რა წინასწარმეტყველებებს ხედავთ, რომელიც სრულდება ისრაელის სახელმწიფოზე? 

ზოგიერთი პასუხი ბიბლიაში ძალიან მკაფიოა, როგორიცაა ისრაელის გაერთიანება, ებრაელების დაბრუნება განდევნის შემდეგ. მეორეს მხრივ, ასევე მკაფიოდ წერია, რომ მთელი მსოფლიო ისრაელის წინააღმდეგი იქნება, ხოლო შემდეგ იესო დაბრუნდება და “გამოასწორებს” სიტუაციას. ასევე ნათქვამია, რომ მთელი ისრაელი გადარჩება. ეს როგორ მოხდება არ ვიცი, და მე ვფიქრობ, არასწორი იქნება თავს მოგახვიოთ გარკვეული ქრონოლოგიური თანმიმდევრობა. შეიძლება გქონდეთ თქვენი შეხედულება, მაგრამ არ უნდა იყოთ დოგმატური ამ საკითხთან დაკავშირებით. როგორღაც, მთელი ისრაელი გადარჩება, ხოლო მთელი სამყარო მის წინააღმდეგ გამოვა. მთავარია, ჩვენ ქრისტიანები, არ განვეწყოთ მის წინააღმდეგ.

როგორც წესი, ქრისტიანები როდესაც ხვდებიან ებრაელებს, მაშინვე სურთ რომ გააქრისტიანონ ისინი, რას ფიქრობთ ამაზე?

ეჭვგარეშეა, რომ ხსნა მხოლოდ იესოსგან მოდის, ებრაელისთვისაც კი, ხსნის სხვა საშუალება არ არსებობს, და ეს უნდა ვაღიაროთ. ქრისტიანების უმეტესობას არასწორი შეხედულება აქვთ ისრაელისა და წარმართების ურთიერთობაზე. მათ არ იციან რა შეხედულება აქვთ ებრაელებს ქრისტიანებზე. ჩვენ დაგვავიწყდა, რომ 2000 წელი ეკლესია დევნიდა და კლავდა ებრაელებს, ჩვენგან განსხვავებით კი მათ ეს კარგად ახსოვთ. ასე, რომ ნუ გექნებათ მოლოდინი, რომ როდესაც მიხვალთ ებრაელთან და ეტყვით “შენ იესოს უყვარხარ”, ის მუხლებზე დაიჩოქება და მიიღებს იესოს თავის მხსნელად. მე ვფიქრობ, რომ საუკეთესო რამ რაც შეგვიძლია გავაკეთოთ ებრაელისთვის არის ის, რომ გავუწიოთ პრაქტიკული დახმარება, ვუთხრათ კარგი რამ მათ ქვეყანასა და ერზე, რადგან როდესაც ისინი ამას დაინახავენ, გაუჩნდებათ შემდეგი კითხვა: ქრისტიანებს, რომელთაც ვძულდით, ახლა რატომ ლაპარაკობენ ჩვენზე კარგად? და რა თქმა უნდა, თუ სულიწმინდა გეუბნებათ, რომ პირდაპირ ელაპარაკოთ ებრაელს იესოზე, ეს უკვე სხვა საკითხია.

რა ადგილი უნდა ეკავს ისრაელს ეკლესიაში? 

ჩვენ არ უნდა დაგვავიწყდეს,  ვინ ვართ და რას ვაკეთებთ, უნდა ვუმადლოდეთ ისრაელს. იესომ თქვამ რომ ხსნა ებრაელებისგანაა. ამიტომ უნდა დავაფასოთ ის თუ საიდან წამოვედით, და ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ მწყემსებმა და ახალგაზრდულმა ლიდერებმა ამ თემაზე ილაპარაკონ ეკლესიაში. ისრაელი და ძველი აღთქმა- ეს მაგალითია ჩვენთვის, მაგრამ ასევე მნიშვნელოვანია ისტორიული მოვლენები. როდესაც ჩვენ ვიცით ისტორიული წარსული, შეგვიძლია უკეთესად გამოვიყენოთ ეს მაგალითები ჩვენს ცხოვრებაში. ასევე მწყემსებმა უნდა ისწავლონ ისრაელის არა მარტო  სულიერ მაგალითად მოყვანა, არამედ იმის ჩვენება, რომ ესა თუ ის მოვლენა მოხდა კონკრეტულ პერიოდში, კონკრეტულ ადგილას, და ეს ყველაფერი აუცილებელია ჩვენი გადარჩენისთვის, მაშინ არა მარტო ბიბლიური ისრაელი გახდება აქტუალური, არამედ თანამედროვეც. ნათქვამია, რომ ხსნა მოდის ებრაელებისგან, მაგრამ ეს სისრულეში ჯერ არ მოსულა, ჩვენ ჯერ კიდევ მიწაზე ვართ. თუ ხსნა ებრაელებისგანაა, ეს იმას ნიშნავს, რომ რაც დარჩა, მოვა მათგან.

თარგმნა– სალომე  ჯებისაშვილმა 

–მოგესალმებით  მწყემსო  ალექსანდრე,  მადლობას  მოგახსენებთ  ჩვენს  ორგანიზაციაში  მოსვლისთვის.  როგორც  უკვე  იცით  ეს  ორგანიზაცია  ეხმარება  ებრაელებს,  მატერიალურადაც  და  სამშობლოში  დასაბრუნებლადაც.  ჩვენ  აგრეთვე მონაწილეობას  ვიღებს,  პროექტ  „ალიაში“.  როგორ  ფიქრობთ  თქვენ,  დღევანდელ  ქრისტიანობაში  რამდენად  მნიშვნელოვანია  ისრაელის  თემატიკა? 

მე მიმაჩნია, რომ  თუ  ჩვენ თავს  ვუწოდებთ  ქრისტიანებს,  ვტრიალდებით  ღმერთის  სიტყვისკენ  და  ვკითხულობთ მას,  მასში  ვკითხულობთ  ისრაელზეც.   ეფესელთა  მიმართ  ეპისტოლეში  გარკვევით  წერია, {ეფეს.2:13–14} რომ  იესომ  ჯვარზე  აღმოფხვრა  კონფლიქტი  წარმართებსა  და ებრაელებს  შორის  და თავისი მსხვერპლის  მეშვეობით  კი  ღმერთმა  შეგვირიგა  ჩვენ.  ეს  ნიშნავს,  რომ  მე,  როგორც  ქრისტიანი,  ვერ  ვიქნები  ებრაელთა  წინააღმდეგ  მიმართული,  რადგან  ქრისტეში  შეგვარიგა  ღმერთმა  ჩვენ  მათთან.

–მიგიღიათ  თუ  არა  თქვენ,  ან  თქვენს  ეკლესიას  მონაწილეობა  ებრაელთათვის  გამართულ  ქველმოქმედებებში,  ან  გაგიზიარებიათ  თუ  არა  მათთან  სახარება,  დახმარებიხართ  მათ  ფინანსურად  ან  უბრალოდ  რაიმე  ლიტერატურით?

ჩვენ  ვმართავდით  ბევრნაირ  კონფერენციას, მაგრამ  რაც  შეეხება  ებრაელი  ხალხის  მომსახურებას,  ის  რაზეც  ჩვენ  ყურადღებას  ვამახვილებდით, იყო  ის,  რომ  წელიწადში  ერთხელ  ან  ორჯერ,ვმართავდით  ისრაელის  დღეს,  ამ  დღეს  ორივე  მსახურება  ისრაელ  ერს  ეძღვნებოდა  და  ებრაელებსაც  ვეპატიჟებოდთ.  მსახურებაზე  ვმღეროდით  ებრაულ  საგალობლებს  და  ვცდილობდით  აგვეღწერა რაც  ქრისტემ  გააკეთა  ჯვარზე.  პირველ  რიგში,  ქრისტიანებისთვისაც  და  ებრაელებისთვისაც,  ვცდილობდით  ბიბლიიდან  გვესუბრა  და  გვემცნო  მათთვის,  რომ  ნამდვილი  მორწმუნეები  ყოველთვის  ლოცულობენ  ისრაელისთვის,  ნამდვილი  ქრისტიანები  გამუდმებით  ლოცავენ  ისრაელს  და ხედავენ  ებრაელებში  მეგობრებს.   რაც არ  უნდა  ხდებოდეს  ისრაელში  და  მის  მიღმა,  ჩვენ  ისრაელის  მხარეს  ვართ  და  ამის  საფუძველს  ბიბლია  გვაძლევს.  ამ  ყოველივეს  ვაკეთებთ, არა  უბრალოდ  თეორიისთვის, არამედ  ჩვენი  სისხლითა  და  ოფლით,  რათა  ადამიანებმა  შეძლონ  წელიწადში  ერთხელ  ან  ორჯერ  მოისმინონ ამის  შესახებ  და ილოცონ  ამ საკითხისთვის,  მხარი  დაუჭირონ  ისრაელს  ისე,  როგორც  შეუძლიათ.

–მესამე, ბოლო  შეკითხვა,  რაც  ძალიან  მაინტერესებს  პირადად მე, ეხება  „ჩანაცვლების  თეოლოგიას.“  რას  ეტყოდით  იმ  ქრისტიანებს, რომელნიც  ებრაელებისთვის  სახარების  უწყების  მიატანასა  და  მათ  მხარდაჭერას უარყოფენ,  რადგან  მიიჩნევენ,  რომ  ღმერთმა  ისინი  უარჰყო.  მე  ვიცი,  რომ  ქრისტიანობაში  არის  ასეთი  სწავლება  და  მას  ჩანაცვლების  თეოლოგია  ჰქვია,  რასაც  ჯერ  კიდევ  ეკლესიის  რამდენიმე  მამა  უდებდა  საფუძველს,   ისინი  ამბობდნენ,  რომ  ისრაელმა  დაკარგა  თავისი  პირვანდელი  დანიშნულება  და  ახლა  ბიბლიაში  სადაც  წერია  ისრაელი, იგულისხმება  ეკლესია,  სწორედ  აქედან  წარმოიშვა  ეს  თეოლოგია.  რას  ეტყოდით  ამ  ქრისტიანებს?

ასეთ  ქრისტიანებს,  მე  ორ  რამეს  ვეტყოდი:

პირველი-  ასეთმა  ქრისტიანებმა  უნდა  იკითხონ ბიბლია.  მე მივიჩნევ, რომ  უკანასკნელ  დროში,  რომელშიც  ვცხოვრობთ, ეს  თემა  აქტუალურია,  რადგან  ქრისტიანები  ებრაელებთან  მიმართებაში  ამ  საკითხთან  დაკავშირებით ბევრს  მსჯელობენ.  კითხულობენ  ძალიან  ბევრ  განსხვავებულ  მოსაზრებას, მაგრამ სამწუხაროდ  ისინი  არ  კითხულობენ  ბიბლიას.

და  მეორე-  მე  ვიტყოდი,რომ  „ჩანაცვლების  თეოლოგია“, ეს  მკვეთრი, თვალშისაცემი  ერესია, ცრუსწავლება.  ბიბლიაში  წერია  სულიერ  ისრაელზეც  და ასევე  რეალურ  ერზე–ისრაელზე,  რომელიც  ამოირჩია  ღმერთმა და  რომელსაც  მან  მოუწოდა.  წმიდა  წერილი  ამბობს,  რომ  უცვლელია  ღვთის  მოწოდება{რომ.11:29}      რადგან  ეს ასეა, მნიშვნელობა  არ  აქვს  რა  ხდებოდა  ისტორიაში,  ღმერთის  მოწოდება  და რჩეულობა  რჩება  ისრაელზე.  იესო  მოვა  არა  თბილისში,  არა  კიევში,  არა  ვაშინგტონში, არამედ  იერუსალიმში.  მიმაჩნია,  რომ  ძალიან  მნიშვნელოვანია  ჩვენი  ისრაელისადმი მხარდაჭერა.  ბიბლია  საუბრობს,  რომ  ბოლო  დროს  მრავალი  ერი  და ქვეყანა  აღდგება  ისრაელის  წინააღმდეგ.  მე  კი მჯერა,  რომ  საბოლოოდ  ებრაელები  დაინახავენ  ქრისტიანებში  მეგობრებს.

_მადლობა.  მეც  ამას  ვიმედოვნებ.  დიდი  მადლობა,  რომ  დრო  დამითმეთ.

ავტორი:გიორგი ჯიჯიეშვილი

თარგმნა:ია კარგარეთელმა

ისრაელთან საკუთარ დამოკიდებულებაზე გვესაუბრა ცნობილი ევანგელისტი, ეკლესია “სიცოცხლის სიტყვის” მახარობელი კარლ გუსტავ სევერინი:

- რას ნიშნავს თქვენთვის ისრაელი?

 –ისრაელი ჩემთვის ყველაფერია! მე გავხდი ქრისტიანი მას შემდეგ, რაც მოვისმინე სიტყვა ისრაელის შესახებ! იმის თქმა მინდა, რომ ღმერთს მივუძღვენი თავი, არა მაშინ როცა იესოზე მიქადაგეს, არამედ მაშინ, როცა გავიგე ისრაელის შესახებ. მახსოვს 14 წლის ვიყავი, როცა მოვუსმინე ქადაგებას, რომ ერთ დღესაც უფალი შეკრებდა ქვეყნიერების კიდეებიდან ყველა ებრაელს და ისრაელში დააბრუნებდა. ამან ძალიან იმოქმედა ჩემზე და გამიჩნდა სურვილი გავმხდარიყავი ღმერთის გეგმის მონაწილე, ებრაელების სამშობლოში დასაბრუნებლად.აი, ასე გავხდი ქრისტიანი…ბიბლიაში არც ერთი სიტყვა არ არის ნახსენები ამერიკაზე, შვედეთზე, საქართველოზე, მაგრამ ისრაელი 2292-ჯერაა მოხსენიებული,რაც იმას მიუთითებს, რომ ეს ერი უფლისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია და ის, რაც მნიშვნელოვანია ღმერთისთვის, მნიშვნელოვანია ჩემთვისაც. ჩვენმა ეკლესიამ 1997 წელს დაიწყო თანამშრომლობა ისრაელთან და დღემდე ეხმარება ებრაელებს სამშობლოში დაბრუნებაში. შეიძლება ითქვას, რომ ისრაელი ჩემს დნმ-შია, თუ ისრაელის სიყვარული სისხლში არ გაქვს გამჯდარი, მაშინ კარგი ქრისტიანი არ ხარ!

 - რა შეცვალა ისრაელის ტურებმა თქვენი და თქვენი ეკლესიის ცხოვრებაში?

 – როდესაც ისრაელში ჩადიხარ და ნახულობ იმ ადგილებს სადაც დადიოდა იესო; შედიხარ სინაგოგაში, გადაშლი ბიბლიას და კითხულობ, როგორ ასწავლიდა იგი სინაგოგებში, მიდიხარ გალილეის ტბასთან და ხედავ იმ ადგილს, საიდაც იესო ქადაგებდა ნავიდან, შენთვის ბიბლია რეალური ხდება. ის ცოცხლდება შენს თვალწინ. გარდა ამისა, ისრაელის ტურები გვეხმარებიან სიმართლის დანახვაში,მოვლენების ადეკვატურ აღქმაში. დღეს მსოფლიო მედია ცდილობს დააკნინოს ისრაელი, ვრცელდება უამრავი არასწორი ინფორმაცია და მე ვფიქრობ, თითოეული ჩვენთაგანი ნდა ჩავიდეს ამ ქვეყანაში, საკუთარი თვალით ნახოს სინამდვილე. მე ყოველ წელს ვსტუმრობ ისრაელს, ის ნარკოტიკივითაა, თუ ერთხელ გაუსინჯე გემო, შეუძლებელია თავის დანებება შეძლო!

 -ეთანხმებით თუ არა ჩანაცვლების თეორიას ქრისტიანობაში?

 –არა, მე მიმაჩნია, რომ ეს საშიში თეორიაა, რომელსაც ბევრი მიდევარი ჰყავს და მრავალი მქადაგებელი პროპაგანდას უწევს ამ იდეას. მე მწამს, რომ ღმერთს აქვს გეგმა ისრაელისთვის და არ ვფიქრობ, რომ ეკლესიამ ჩაანაცვლა მისი ადგილი.პავლე მოციქული ჯერ იდეველებს მიმართავს და შემდეგ წარმართებს და ეს სიტყვა უცვლელია დღემდე! თუმცა ჩვენ ისევე უნდა ვუქადაგებდეთ ებრაელებს, როგორც წარმართებს. ზოგიერთი მიიჩნევს, რომ ღმერთთან მათი განსაკუთრებული დამოკიდებულების გამო ისინი არ საჭიროებენ ქადაგებას, მაგრამ მე ვფიქრობ, იესო ქრისტეზე მოსმენა ებრაელსაც ისევე სჭირდება, როგორც წარმართს. თუმცა, აღთქმები, რომლებსაც ბიბლიაში ვხვდებით, ჯერ ისრაელს ეკუთვნის და შემდეგ ყველა წარმართს.

 -როგორია ისრაელის როლი, დღევანდელ ქრისტიანულ სამყაროში?

– მე ვფიქრობ, რომ ყველა ეკლესიაში ნდა იყოს ისრაელის დროშა და ეკლესიის ყველა წევრის გულში უნდა იყოს ისრაელი! ჩვენს გულში მუდამ უნდა ენთოს ცეცხლი ისრაელისთვის და მუდამ უნდა ვაკურთხებდეთ მას. ყოველ წელს, ელესიაში გვაქვს ისრაელის დღე, როდესაც მოდის ჩვენთან ისრაელის ელჩი და გვიზიარებს სიტყვას ამ კურთხეული ერის შესახებ. ჩვენ მხარს ვუჭერთ ისრაელს სხვადასხვა პროექტებით. ისრაელიც ხედავს, რომ მთელი სამყარო მათ წინააღმდეგაა ამხედრებული და მხოლოდ ქრისტიანები ცდილობენ მის მხარდაჭერას. ქრისტიანები ყოველთვის სწორ ინფორმაციას უნდა ვავრცელებდეთ მის შესახებ.

 და ბოლოს რას ეტყოდით ქრისტიანებს ისრაელზე?

– ებრაელები გრძნობენ, როდის უყვართ ისინი და როდის არ უყვართ. ამასთან დაკავშირებით ერთი ისტორია მახსენდება ბიბიიდან, როდესაც ბოროტი, მეფე ბარაკი მივიდა წიმასწარმეტყველ ბალაამთან და სთხოვა დაეწყევლა ისრაელი. როცა ბალაამმა დააპირა წასვლა ისრაელის დასაწყევლად, ანგელოზმა შეაჩერა იგი. ეს ერთადერთი შემთხვევაა , როდესაც წინასწარმეტყველს აჩერებს ანგელოზი, რადგან ის ღმრთის ნების საწინააღმდეგოდ აპირებდა წასვლას. ამის შემდეგ მეფე ბარაკი სთხოვს ბალაამს, რომ თუ არ დასწყევლის ნუ აკურთხებს მაინც ისრაელს…. და ასე მოქმედებს დღემდე ეშმაკი, თუ მან ვერ მიაღწია, რომ დავწყევლოთ ისრაელი, ცდილობს რომ არც მისი მაკურთხებლები არ გავხდეთ და დავრჩეთ ნეიტრალურები. ეს ძალიან ცუდია! მოვუწოდებ თითოეულ ქრისტიანს , რომ ილოცონ ისრაელისთვის, უყვარდეთ ისრაელი, აკურთხეთ იგი და დაეხმარეთ ხალხს, რომელიც ებრაელებს  ეხმარება!

ინტერვიუ მოამზადა : სალომე ჯებისაშვილმა